Η ΦΛΥΑΡΟΥΛΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΣΤΟ ΤΣΙΡΚΟ

Καλή σας μέρα.
Και τι όμορφη μέρα που είναι πραγματικά σήμερα.
Ένας υπέροχος ολοζώντανος ήλιος έχει ανέβει στον ουρανό σας και φωτίζει ολόκληρη την πόλη που απλώνεται από κάτω μου.
Κάνει αρκετή ζέστη κι όλοι σας κυκλοφορείτε με ελαφρά ρούχα που για να ταιριάζουν με την χαρά του φωτός είναι τα περισσότερα ανοιχτόχρωμα.
Χαρωπά κόκκινα, παιχνιδιάρικα κίτρινα, ανοιχτά γαλάζια και λευκά.
Οι δρόμοι από εδώ ψηλά που βρίσκομαι πετώντας μοιάζουν να είναι στρωμένοι με ένα πολύχρωμο χαλί.
Βλέπω πολλά παιδιά σήμερα στους δρόμους αλλά και πολλούς μεγάλους.
Δεν είναι Κυριακή, είδατε μέχρι και τις ημέρες τις εβδομάδας ξέρω, άρα θα πρέπει να είναι κάποια από τις γιορτές που τις ονομάζεται και αργίες.
Αν θυμάμαι καλά αργία είναι μια μέρα που οι μεγάλοι δεν δουλεύουν και οι μικροί δεν πηγαίνουν σχολείο. Και μιας και το σχολείο σας είναι η δουλειά των μικρών, αργία είναι η ημέρα που δεν δουλεύει κανείς.
Μου αρέσουν οι αργίες, όχι γιατί δεν έχω να κάνω τίποτα, αλλά ακριβώς γιατί μπορώ να κάνω πολλά από αυτά που δεν μπορώ να κάνω τις άλλες μέρες. Για τον ίδιο λόγο νομίζω πως αρέσουν και σε σας.
Για να δούμε ποιόν θα διαλέξουμε σήμερα για να του κάνουμε παρέα στα όσα θα δει και θα μάθει. Νομίζω πως είμαι ήδη πολύ τυχερή.
Ακριβώς από κάτω μου περνάει ένα χαριτωμένο αγοράκι με καστανά μαλλιά και μάτια, γυαλιά και ένα όμορφο κόκκινο φανελάκι πάνω από το τζην παντελόνι του.
Η μητέρα του κι ο πατέρας του τον κρατάνε από τα χέρια καθώς διασχίζουν τον δρόμο. Πάντα πρέπει να περνάτε τους δρόμους σας με τους γονείς σας και πάντα κρατώντας τους σφιχτά από το χέρι.
Έχετε πολλά αυτοκίνητα μιας και δεν έχετε φτερά σαν εμάς για να πηγαινοέρχεστε και τα καημένα είναι φτιαγμένα για να τρέχουν.
Οι οδηγοί τους πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί αλλά το ίδιο προσεκτικοί πρέπει να είμαστε κι εμείς.
Κατεβαίνω χαμηλότερα και κάθομαι απαλά απαλά στον ώμο του μικρού μου φίλου.
Μα ναι !!!!
Είμαι όντως πολύ τυχερή σήμερα.
Οι γονείς του Νικόλα θα τον πάνε για πρώτη φορά στο τσίρκο.
Νοιώθω πόσο χαρούμενος είναι, και άλλο τόσο είμαι κι εγώ. Δεν έχω πάει ούτε κι εγώ ξανά σε ένα τσίρκο κι είμαι ανυπόμονη να δω όλα αυτά που έχω ακούσει από άλλους στο μανιταρένιο μου χωρίο.
Η μητέρα του Νικόλα του μιλάει για τα ζώα που θα δούμε εκεί, μερικά από τα οποία είναι από χώρες τόσο μακρινές όσο περίπου και η δικιά μου. Του εξηγεί πόσο πρέπει να φροντίζουμε και να αγαπάμε τα ζώα ακόμα κι εκείνα που δεν είναι ούτε τόσο όμορφα ούτε τόσο χρήσιμα όσο κάποια άλλα.
Συμφωνώ μαζί της. Κάθε ζώο έχει και αισθήσεις για να νοιώσει τον πόνο –που ποτέ δεν πρέπει να προκαλούμε- αλλά και αισθήματα για να καταλαβαίνει πότε του φερόμαστε καλά και πότε όχι.
Ο μπαμπάς του αναλαμβάνει να του εξηγήσει πως πρέπει να περιμένουν στην ουρά υπομονετικά μέχρι να βγάλουν τα εισιτήρια τους και μέχρι σιγά σιγά οι άνθρωποι του τσίρκου να τους βάλουν στις θέσεις τους.
Του εξηγεί επίσης πως πρέπει να δει όλα αυτά τα θαυμάσια πράγματα που θα δει εκεί χωρίς να κάνει φασαρία και χωρίς να ενοχλεί τους διπλανούς του και πως αν θέλει να ρωτήσει οτιδήποτε να το κάνει αμέσως.
Θυμάστε τι είπαμε για τις ερωτήσεις ; Είναι ο καλύτερος τρόπος να μάθει κανείς κάτι αρκεί να ρωτάει με όμορφο τρόπο.
Αν και καμιά φορά όταν είμαστε με πολύ κόσμο είναι καλύτερα να περιμένουμε και να ρωτήσουμε αυτό που θέλαμε αργότερα. Έτσι θα μπορέσουν να μας εξηγήσουν καλύτερα και δεν θα ενοχλήσουμε πραγματικά κανέναν.
Η διαδρομή για το τσίρκο είναι μικρή και φτάνουμε σύντομα.
Είμαι ενθουσιασμένη.
Μια πελώρια τέντα με τεράστιες λευκές και πράσινες ρίγες υψωνόταν μέχρις εκεί που δύσκολα πια την έβλεπε κανείς. Πρέπει να περιείχε όλα εκείνα τα θαύματα που είχαμε έρθει να δούμε μιας κι όλοι πήγαιναν προς τα εκεί.
Όλος ο χώρος γύρω από την τέντα έμοιαζε με μεγάλο πανηγύρι.
Οι μπαλoνάδες χαμογελούσαν στα παιδιά και έκανα βόλτες πάνω κάτω για να φανούν τα πολύχρωμα μπαλόνια τους από όλες τις πλευρές. Οι κουλουράδες θα πρέπει να είχαν κλείσει την μύτη τους, αλλιώς δεν μπορώ να καταλάβω πως άντεχαν και δεν έτρωγαν μόνοι τους τα μοσχομυρωδάτα τους κουλούρια.
Πολλά παιδάκια γκρίνιαζαν πραγματικά πολύ άσχημα για να κάνουν τους γονείς τους να τους αγοράσουν κάτι από όλα αυτά.
Χαίρομαι γιατί ο μικρός μου φίλος ήταν πολύ ευγενικός όταν ζήτησε ένα ζαχαρωμένο μήλο και χαίρομαι ακόμα περισσότερο που οι γονείς του αναγνωρίζοντας τους καλούς του τρόπους του το πήραν αμέσως.
Ίσως αργότερα όταν το ανοίξει προσεκτικά να πάρω κι εγώ έναν μικρό κόκκο ζάχαρης αλλά πρέπει να θυμηθώ να πλύνω καλά καλά τα δόντια μου το βράδυ στο μανιταροχωριό.Η ζάχαρη είναι πολύ νόστιμη και μου αρέσει όπως σε όλα τα παιδάκια –παιδάκι είμαι κι εγώ- αλλά δεν κάνει να μένει στα δόντια μας.
Κι ο καλύτερος τρόπος να την ευχαριστιόμαστε χωρίς να μας κάνει κανένα κακό στα δοντάκια μας είναι να τα φροντίζουμε καθημερινά.
Ο Νικόλας έχει κάτασπρα δοντάκια κι όμορφο χαμόγελο και πρέπει να ακολουθεί τον κανόνα αυτόν με μεγάλη προσοχή.
Χαίρομαι.
Χαίρομαι επίσης πάρα πολύ για τον καλό χαρακτήρα που έδειξε ο φίλος μου όλη την ώρα –πραγματικά βαρετή- που έπρεπε να περιμένει για να βγάλουν τα εισιτήρια τους, και να μπουν στην μεγάλη τέντα.
Πολλά παιδάκια και αρκετοί μεγάλοι δυστυχώς βιάζονταν, θύμωναν και καμιά φορά έσπρωχναν τους μπροστινούς τους ή γκρίνιαζαν συνεχώς γιατί τους φαινόταν πως όλα γίνονταν πολύ αργά.
Α !! Είναι μεγάλη αγένεια όλα αυτά και δεν μου αρέσουν καθόλου.
Όλα τα πράγματα όταν γίνονται με μια σειρά και με μια τάξη γίνονται πάντα πολύ πολύ καλύτερα και είναι συχνά προτιμότερο να περιμένει κανείς παρά να θέλει να τα κάνει όλα μαζί βιαστικά.
Σκέφτηκα μάλιστα να μαλώσω ένα κοριτσάκι που έλεγε συνεχώς πόσο πολύ βιάζεται αλλά με την ψιλή φωνούλα μου δεν θα με άκουγε.
Ευτυχώς ο μεγάλος κύριος που ήταν μαζί της, ο παππούς της μάλλον, της εξήγησε αυτά που είπα κι εγώ προηγουμένως και η Ελενίτσα, έτσι έλεγαν το κοριτσάκι, σταμάτησε αμέσως.
Μπήκαμε στην πελώρια τέντα και ακολουθήσαμε την ευγενική κυρία με την όμορφη γκρίζα στολή που μας έδειξε τις θέσεις μας.
Ο κόσμος έμπαινε συνέχεια από τις πόρτες τις μεγάλης τέντας και καθόταν στις θέσεις που κύκλωναν έναν μεγάλο άδειο χώρο στο κέντρο της. Σε λίγη ώρα όλες οι θέσεις ήταν γεμάτες.
Κόντευα να τρελαθώ από τη χαρά μου. Ο Νικόλας το ίδιο.
Περίμενα να δω ζώα, ακροβάτες, ταχυδακτυλουργούς, κλόουν, αμαζόνες, ισορροπιστές και όλα εκείνα που είχα ακούσει πως βλέπει κανείς σε ένα τσίρκο.
Μα γιατί δεν αρχίζουν ακόμα ;
Α….να.
Έσβησαν τα φώτα, ξεκινάμε.
Είδα τόσα πολλά εκεί στις 2 ώρες που κράτησε η παράσταση που είναι αδύνατον να σας τα πω όλα. Μερικά όμως ήταν πραγματικά τόσο εντυπωσιακά που δεν μπορώ παρά να σας τα πω όπως ακριβώς θα τα πω και στους άλλους όταν γυρίσω στο χωριουδάκι μου.
Μου άρεσαν πάρα πολύ τα άλογα.
Ήταν πολύ όμορφα με τα χρυσά τους γκέμια και τις αστραφτερές τους σέλες και τόσο μα τόσο καλά εκπαιδευμένα που έφτανε μια απλή λέξη από την κυρία που τα κατεύθυνε για να κάνουν του κόσμου τους όμορφους σχηματισμούς.
Έτρεχαν, σταματούσαν απότομα κι άλλαζαν πορεία, στέκονταν και περπατούσαν μόνο στα πίσω τους πόδια, κουνούσαν το κεφάλι τους σαν να συνομιλούσαν μεταξύ τους, χλιμίντριζαν, έκανα χορευτικές φιγούρες κι ύστερα ξαναέτρεχαν γύρω γύρω για να μπορούν όλοι να τα θαυμάζουν καλύτερα.
Εντυπωσιάστηκα ιδιαίτερα όταν μπήκαν το ένα δίπλα στο άλλο πολύ πολύ κοντά από την άκρη της πίστας μέχρι το κέντρο της κι άρχισαν να τρέχουν με τέτοιο τρόπο που να κρατάνε τον σχηματισμό τους.
Είμαι σίγουρη πως αυτά που ήταν έξω έξω κουράστηκαν αρκετά περισσότερο τρέχοντας για να προλάβουν τα άλλα που ήταν στο κέντρο και που έκανα απλά μικρά βηματάκια.
Από όλα τα ζώα που είδα τα μεγαλύτερα και τα πιο εντυπωσιακά ήταν οι Ελέφαντες. Άκουσα τον πατέρα του Νικόλα να του λέει πως έρχονται από μια μεγάλη χώρα που λέγεται Αφρική και στην οποία κάνει συνέχει πάρα πολύ ζέστη.
Πόσο μεγάλοι ήταν. Ακόμα κι ένα μικρό ελεφαντάκι που έτρεχε κρατώντας με την μεγάλη του μύτη, προβοσκίδα άκουσα πως το λένε, την μητέρα του από την ουρά ήταν σχεδόν τόσο μεγάλο όσο το μικρότερο από τα άλογα που είχαμε δει πιο πριν.
Δεν έτρεχαν γρήγορα τόσο μεγάλοι που ήταν κι ήταν λίγο αστείοι με τα μεγάλα τους αυτιά και τα τεράστια δόντια τους που αν άκουσα σωστά ανάμεσα από τα χειροκροτήματα τα λένε χαυλιόδοντες.
Έκαναν όμως κόλπα που μόνο θαυμάσια μπορώ να τα πω και μου άρεσαν πολύ. Ειδικά όταν ο μεγαλύτερος από αυτούς ανέβηκε σε μια γιγαντιαία μπάλα και την κύλησε με τα πόδια τους χωρίς να πέσει από την μια άκρη της πίστας στην άλλη. Εντυπωσιακό αν σκεφτεί κανείς πόσο μεγάλος ήταν.
Αν τα ζώα έκανα θαυμαστά κόλπα τότε τι να πει κανείς για τους ανθρώπους του τσίρκου. Οι Κλόουν ήταν τόσο αστείοι που πολλές φορές από τα δυνατά του γέλια ο μικρός μου φίλος με έριξε από τον ώμο του.
Έτρεχαν πάνω κάτω, πείραζαν ο ένας τον άλλον, έκαναν πως έπεφταν και χτυπούσαν πλησίαζαν τα παιδιά στις πρώτες θέσεις και τα έκαναν να γελούν.
Κάθε ένας από αυτούς φορούσε πολύ αστεία πολύχρωμα ρούχα και τεράστια παπούτσια πολλές φορές παράταιρα μεταξύ τους.
Όλοι είχαν τα πρόσωπα τους βαμμένα με λαμπερά χρώματα και όλοι μα όλοι έδειχνα να το ευχαριστιούνται τόσο μα τόσο πολύ. Οι ακροβάτες με τρόμαξαν λίγο τόσο ψηλά που βρίσκονταν.
Ακόμα κι εγώ που έχω φτερά και μπορώ να πετάω πολλές φορές φοβάμαι τόσο ψηλά. Εκείνοι όμως έμοιαζαν να είναι γεννημένοι πάνω στις κούνιες που ήταν κρεμασμένες από την οροφή της τεράστιας τέντας και που είμαι σίγουρη πως τις λένε αιώρες.
Το άκουσα από τον παππού της Ελενίτσας που είχε καθίσει δίπλα μας. Ένα πράγμα που πρέπει να θυμάμαι και που το άκουσα κι αυτό από τον παππού της Ελενίτσας είναι πως όλα αυτά που κάνουν οι ακροβάτες και οι ισορροπιστές δεν είναι καθόλου μα καθόλου εύκολα όσο κι αν φαίνονται πως είναι.
Αυτοί οι άνθρωποι έχουν αφιερώσει πολλές ώρες για να μάθουν να κάνουν όλα αυτά που τους βλέπουμε να κάνουν και τα έχουν μάθει από μεγαλύτερους και εμπειρότερους από αυτούς.
Ποτέ, μα ποτέ δεν πρέπει να ξεγελιόμαστε και να νομίζουμε πως μπορούμε έτσι απλά να τα κάνουμε κι εμείς κι αν δοκιμάσουμε το πιο πιθανό είναι να χτυπήσουμε και μάλιστα πολύ. Θα πρέπει να το θυμάμαι αυτό κι ελπίζω να το θυμάται καλά και η Ελενίτσα που την είδα πολύ ενθουσιασμένη.
Όταν βγήκαμε από την τέντα είχα τόσο πολλά να πω στους άλλους στο μανιταροχωριό που βιαζόμουν να φύγω.
Έμεινα όμως λίγο παραπάνω για να ευχαριστήσω τον μικρό μου φίλο για την ευκαιρία που μου έδωσε να δω όλα αυτά τα υπέροχα πράγματα.
Και ξέρετε κάτι ;
Μου άρεσε πάρα πολύ που και ο ίδιος ο Νικόλας ευχαρίστησε πρώτα τους γονείς του που τον πήγαν στο τσίρκο και αμέσως μετά άρχισε να τους ρωτάει όλα εκείνα που ήθελε από ώρα να ρωτήσει για όσο είχε δει.
Το βράδυ στο χωριό όλοι με άκουγαν με προσοχή.
Είχα ενθουσιαστεί τόσο πολύ με όλα εκείνα τα χρώματα, τα σχήματα και τις κινήσεις που πρέπει να μιλούσα ασταμάτητα για πολύ ώρα.
Είμαι σίγουρη πως δεν τους πείραξε και πολύ μιας και όλοι στο τέλος της διήγησης μου δήλωσαν πως με την πρώτη ευκαιρία θα πάνε κι εκείνοι να δουν από κοντά αυτό το τόσο υπέροχο θέαμα.
Πάντως, κανείς από εμάς όσο κι αν το σκεφτήκαμε, όσο κι αν βασανίσαμε το μικρό μας μυαλό, δεν μπόρεσε να καταλάβει πως χώρεσε ολόκληρος λαγός σε ένα τόσο δα καπέλο.

Δημήτρης Μπαλτάς

--
Posted By hamomilaki ♀ to Το χαμομηλάκι at 3/06/2007 07:59:00 μμ

ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΒΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ (μέρος 6)

ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕΤΕ ΑΛΛΑΓΗ
Υπάρχουν άνθρωποι στην κοινότητά σας οι οποίοι δεν άκουσαν ποτέ τις εκφραζόμενες εδώ ιδέες. Είναι η ώρα να τις ακούσουν, δε συμφωνείτε;

Μπορείτε να βοηθήσετε να σπαρθούν οι σπόροι μίας νέας γενεάς που να ενδιαφέρεται και να συνεργάζεται περισσότερο και να είναι λιγότερο βίαιη αν μοιραστείτε αυτές τις πληροφορίες με άλλους—φίλους, συναδέλφους, γείτονες, γονείς των φίλων των παιδιών σας, κοινοτικούς και θρησκευτικούς ηγέτες, τους δασκάλους των παιδιών σας, τοπικές και κρατικές εκπαιδευτικές αρχές και με τους κυβερνητικούς σας εκπροσώπους. Πιστεύουμε ότι ο καθένας πρέπει να ακούσει αυτό το μήνυμα.

Γνωρίζουμε ότι μερικοί άνθρωποι στην κοινότητά σας θα απορρίψουν τα συμπεράσματά μας για τους κινδύνους του δαρμού. Μερικοί θα αρνηθούν να το σκεφτούν ή ίσως και να ενοχληθούν ή να γίνουν εχθρικοί διότι αυτή η πληροφόρηση τους κάνει να αισθάνονται υπερβολικά αμήχανα. Αυτό δε μας απογοητεύει. Δεν πρέπει να απογοητεύει και εσάς. Υπάρχουν άλλοι που θέλουν να μάθουν γιατί η παλιά οικεία μέθοδος κοινωνικοποίησης παιδιών είναι τόσο λίγο αποτελεσματική.
Επίσης, υπάρχουν και εκείνοι οι οποίοι ήδη μεγαλώνουν τα παιδιά τους χωρίς βία αλλά χρειάζονται την επιβεβαίωση ότι πράττουν σωστά. Ο ρόλος σας είναι να πλησιάσετε αυτούς τους ανθρώπους και να τους αναφέρετε ό,τι γνωρίζετε για το θέμα. Δώστε τους ένα αντίγραφο του 'Καθαρές Κουβέντες'. Και μιλήστε τους για την ιστοσελίδα μας, "Project NoSpank" at http://nospank.net/index.html όπου μπορούν να μάθουν τους 1001 λόγους αποχής από το δαρμό.
Έχουμε την πεποίθηση ότι σύντομα κάποια μέρα η πολιτισμένη ανθρωπότητα θα κοιτάζει πίσω με έκπληξη και λύπη τον καιρό που οι άνθρωποι πίστευαν ότι κάνει καλό στα παιδιά ο δαρμός

--
Posted By hamomilaki ♀ to Το χαμομηλάκι at 3/05/2007 09:06:00 μμ

Συνέδριο για την αντιμετώπιση της Σεξουαλικής Κακοποίησης

Από το σημερινό φύλλο της Ελευθεροτυπίας, Δευτέρα 5 Μαρτίου 2007

 

Σεξουαλική κακοποίηση


*Τριήμερο συνέδριο για την αντιμετώπιση της Σεξουαλικής Κακοποίησης πραγματοποιείται από 16-18 Μαρτίου στο Αμφιθέατρο της Ελληνοαμερικανικής Ενωσης, Μασσαλίας 22, στο Κολωνάκι.

Πρόκειται για μια διεπιστημονική προσπάθεια ευαισθητοποίησης του κοινού και της πολιτείας, ώστε να αυξηθούν τα απαραίτητα μέτρα για την προστασία από τη σεξουαλική κακοποίηση των παιδιών, των γυναικών αλλά και των αντρών, αφού ο κύκλος της σεξουαλικής κακοποίησης είναι ένα φαινόμενο που μας αφορά όλους. Τα θέματα του συνεδρίου είναι: η Παιδική σεξουαλική κακοποίηση, η Θεραπευτική αντιμετώπιση του τραύματος από σεξουαλική κακοποίηση, οι Νομικές προσεγγίσεις στις πολύπλοκες όψεις του θέματος, το Trafficking, η Σεξουαλική παρενόχληση, ο Βιασμός, η Συντροφική βία, η Παιδική πορνογραφία στο Διαδίκτυο κ.ά.

Περίπου 80 ομιλητές -ειδικοί επιστήμονες και καθηγητές- από τους χώρους της Νομικής, της Εγκληματολογίας, της Ψυχιατρικής, της Παιδοψυχιατρικής, της Ψυχολογίας, της Κοινωνιολογίας, καθώς και αστυνομικοί, κοινωνικοί λειτουργοί, ψυχοθεραπευτές θα μιλήσουν για τις διάφορες όψεις του φαινομένου αυτού. Πληροφορίες: κ. Τσιλιάκου, 6947/846861, 210-7290496

--
Posted By Γιωργος_Κ to Το χαμομηλάκι at 3/05/2007 02:19:00 μμ

ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΒΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ (μέρος 5)

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

Ε:Ουσιαστικά τι κοινό έχουν όλοι οι νεαροί παραβάτες;
A: Τους μεγάλωσαν άνθρωποι οι οποίοι τους έδερναν.

Ε: Τι κοινό χαρακτηριστικό είχαν οι παιδικές ηλικίες του Χίτλερ, Στάλιν, Πωλ Ποτ, Σαντάμ Χουσείν και Τσαρλς Μάνσον;
A: Ο καθένας τους είχε υποστεί ως παιδί αμείλικτη, σοβαρή, σωματική τιμωρία.


Ε: Τι κοινό έχουν όλοι οι φυλακισμένοι κατά συρροή δολοφόνοι;
A: Πληθώρα επεισοδίων δαρμού κατά την παιδική τους ηλικία

Ε: Τι κοινό έχουν οι βιαστές, τρομοκράτες, βασανιστές, κατά συρροή δολοφόνοι, μαζικοί δολοφόνοι, καμικάζι, απαγωγείς παιδιών, ελεύθεροι σκοπευτές, δολοφόνοι, κακοποιοί, βάνδαλοι, δράστες συζυγικής κακοποίησης και αυτοί που καταδιώκουν;
A: Βίαιη ανατροφή.

Ε: Ποιο παιδί δεν πρόκειται ποτέ να γίνει μέλος παρέας εγκληματιών;A: Εκείνο το παιδί που μεγαλώνει σε μία περιποιητική, προσεχτική, υποστηρικτική οικογένεια που δε χρησιμοποιεί το δαρμό.

Ε: Τι πρέπει να κάνεις για να μετατρέψεις ένα φιλικό κουτάβι σε κακό σκυλί φύλακα;A: Περιόρισε την κίνησή του και να το χτυπάς συχνά.

--
Posted By hamomilaki ♀ to Το χαμομηλάκι at 3/05/2007 01:00:00 μμ

ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΒΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ (μέρος 4)

Δαρμός και Εγκεφαλική Ανάπτυξη
Στην πρώιμη παιδική ηλικία, ο εγκέφαλος αναπτύσσεται ταχύτερα από οποιοδήποτε άλλο όργανο στο σώμα. Στην ηλικία των 5, ο εγκέφαλος πλησιάζει περίπου το 90% του ενήλικου βάρους του, και στα 7, έχει ωριμάσει πλήρως. Αυτό κάνει την παιδική ηλικία μία πολύ ευαίσθητη και κρίσιμη περίοδο για την εγκεφαλική ανάπτυξη.
Το σχετικό με τον πόνο και το φόβο στρες που προκαλείται από το δαρμό μπορεί να επιδράσει αρνητικά στην ανάπτυξη και λειτουργία του παιδικού εγκεφάλου. Είναι ακριβώς κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου της μεγάλης πλαστικότητας και του τρωτού του εγκεφάλου, που πολλά παιδιά υπόκεινται σε σωματική τιμωρία. Η επίπτωση μπορεί να είναι ο εκτροχιασμός της φυσιολογικής, υγιούς εγκεφαλικής ωρίμανσης με αποτέλεσμα τις μη αναστρέψιμες ανωμαλίες για την υπόλοιπη ζωή.

Σύμφωνα με τον ερευνητή Dr. Martin Teicher του McLean Hospital, Belmont, Massachusetts, «Γνωρίζουμε ότι ένα ζώο που εκτίθεται σε στρες και παραμέληση στην πρώιμη παιδική ηλικία αναπτύσσει έναν νευρώδη εγκέφαλο για να βιώνει φόβο, άγχος και στρες. Νομίζουμε ότι το ίδιο ισχύει και για τους ανθρώπους,» ( "Child Abuse Changes the Developing Brain," Yahoo! News, Dec. 29, 2000).

Στο άρθρο του Teicher, "The Neurobiology of Child Abuse," Scientific American, March 2002, έγραψε, «Νέες μελέτες εγκεφαλικής απεικόνισης και άλλα πειράματα έχουν δείξει ότι η παιδική κακοποίηση μπορεί να προκαλέσει μόνιμη βλάβη στη νευρωνική δομή και λειτουργία του ίδιου του αναπτυσσόμενου εγκεφάλου. Αυτό το σκληρό αποτέλεσμα προτείνει, ότι πρέπει να καταβληθεί πολύ περισσότερη προσπάθεια, για να προληφθεί η παιδική κακοποίηση και παραμέληση πριν προκαλέσει αμετάκλητη βλάβη σε χιλιάδες νεαρά θύματα (σελ.70)…Η κοινωνία θερίζει αυτό που σπέρνει με τον τρόπο που ανατρέφει τα παιδιά (σελ.75).»Κανένας υπεύθυνος γονέας δεν θα διακινδυνεύσει σκόπιμα την κανονική εγκεφαλική ανάπτυξη του παιδιού του, ωστόσο αυτό ακριβώς κάνουν άθελά τους αυτοί που δέρνουν.

ΤΙ ΛΕΝΕ ΟΙ ΕΙΔΙΚΟΙ
«Κάθε μορφή σωματικής τιμωρίας ή 'δαρμού' είναι μία βίαιη επίθεση στην ακεραιότητα μίας άλλης ανθρώπινης ύπαρξης. Η επίπτωση παραμένει για πάντα στο θύμα και γίνεται ένα αντιπαθές κομμάτι της προσωπικότητάς του-της –μία βαριά ματαίωση που καταλήγει σε μία εχθρότητα η οποία θα αναζητά έκφραση στη μετέπειτα ζωή σε βίαιες πράξεις εναντίον άλλων. Όσο νωρίτερα αντιληφθούμε ότι η αγάπη και η ευγένεια είναι τα μοναδικά μέσα για την επιθυμητή από τα παιδιά συμπεριφορά, τόσο καλύτερα. Ιδιαίτερα το παιδί, μαθαίνει να γίνεται το είδος ανθρώπου το οποίο έχει βιώσει. Αυτό πρέπει να κατανοηθεί πλήρως από όλους τους φροντιστές.» Ashley Montagu, Anthropologist

«Η σωματική τιμωρία των παιδιών στην πραγματικότητα παρεμβαίνει στη διαδικασία της μάθησης και στην ευνοϊκή ανάπτυξη κοινωνικά υπεύθυνων ενηλίκων. Αισθανόμαστε ότι είναι σημαντικό για τους εργαζόμενους δημόσιας υγείας, δασκάλους, και άλλους σχετικούς με τη συναισθηματική και σωματική υγεία παιδιών και νέων να υποστηρίξουν την υιοθέτηση εναλλακτικών μεθόδων για την επίτευξη του αυτοελέγχου 8
και της υπεύθυνης συμπεριφοράς σε παιδιά και εφήβους.» Dr. Daniel F. Whiteside, Assistant Surgeon General, Department of Health & Human Services (Administration of President Ronald Reagan)

« Τα μέτρα τιμωρίας είτε εφαρμοσμένα από την αστυνομία, τους δασκάλους, συζύγους ή γονείς έχουν γνωστές βέβαιες επιπτώσεις: (1)απόδραση-η εκπαίδευση έχει το δικό της όνομα για αυτή:σκασιαρχείο, (2)αντεπίθεση-βανδαλισμός στα σχολεία και επιθέσεις στους δασκάλους, (3)απάθεια-μία αποχώρηση με σκυθρωπή απραξία. Όσο πιο βίαιη η τιμωρία, τόσο πιο σοβαρά τα παράγωγα.» B. F. Skinner, Ph.D., author, Professor of Psychology, Harvard

«Η σωματική τιμωρία διδάσκει στα παιδιά να αποδέχονται και να ανέχονται την επίθεση. Πάντα εμφανίζεται διακριτικά στις ρίζες της εφηβικής και ενήλικης επιθετικότητας, ιδιαίτερα σε εκείνες τις εκδηλώσεις που παίρνουν μία αντικοινωνική μορφή όπως η παραβατικότητα και η εγκληματικότητα.» Philip Greven, Professor of History, Rutgers University

« Υπήρξα πάντα υποστηρικτής της πλήρους κατάργησης της σωματικής τιμωρίας και πιστεύω ότι η σχέση της με την πορνογραφία η οποία είναι τόσο ανατολικής προέλευσης έχει τις ρίζες της στην παράδοσή μας να δέρνουμε τα παιδιά.» Gordon Moyes, D. D., Pastor, Uniting Church, Superintendent of the Wesley Central Mission, Sydney, Australia

«Η 'θρησκευτική διαφωνία'- κράχτης για την υποστήριξη της σωματικής τιμωρίας στηρίχτηκε πάνω σε λίγα μεμονωμένα άρθρα από το Βιβλίο των Παροιμιών. Χρησιμοποιώντας το ίδιο είδος επιλεκτικής ανάγνωσης, μπορεί κάποιος με την ίδια ευκολία να αναφέρει τη Βίβλο ως αυθεντία της πρακτικής της δουλείας, της αυστηρής καταστολής γυναικών, πολυγαμίας, αιμομιξίας και βρεφοκτονίας. Μου φαίνεται πως η κτηνώδης και εκδικητική πρακτική της σωματικής τιμωρίας δεν μπορεί να συμβιβαστεί με τα μεγαλύτερα θέματα της Καινής Διαθήκης όπου διδάσκεται η αγάπη και η συγχώρεση και ο σεβασμός στην παιδική ομορφιά και αξιοπρέπεια, και όπου η βία και η ανταπόδοση ως τρόποι επίλυσης ανθρώπινων συγκρούσεων υπερ-απορρίπτονται .» Thomas E. Sagendorf, United Methodist Pastor, Toledo, Ohio

«Η ανάπτυξη του αυτο-ελέγχου, τον οποίο αποκαλούμε συνείδηση, προκύπτει από την κατάλληλη αλληλεπίδραση των παιδιών με τους φροντιστές τους. Η παιδική εμπειρία αγάπης και σεβασμού ευνοεί την ανάπτυξη της συνείδησης, ενώ η εμπειρία φόβου ή πόνου εμποδίζει αυτή την ανάπτυξη. Πρέπει να δοθεί ένα τέλος στη σωματική τιμωρία αν η κοινωνία μας πρόκειται να γίνει μία η οποία θα κυβερνάται από τη συνείδηση και τον αυτο-έλεγχο παρά από τα αντίθετά τους.» H. Patrick Stern, M.D., Asst. Prof. of Pediatrics, Psychiatry and Behavioral Pediatrics, University of Arkansas for Medical Sciences.

«Η επιβολή πόνου και ταλαιπωρίας, όσο μικρή και να είναι, δεν είναι η επιθυμητή μέθοδος επικοινωνίας με τα παιδιά.» American Medical Association, House of Delegates, 1985

«Η δουλική πειθαρχία δημιουργεί δουλικό χαρακτήρα Τα χτυπήματα, και όλα τα άλλα είδη δουλικών και σωματικών τιμωριών, δεν ταιριάζουν ως τρόπος πειθαρχίας στην εκπαίδευση εκείνων που θα γίνονταν σοφοί, καλοί, και άδολοι άνθρωποι.» John Locke, 1632-1704, "Some Thoughts Concerning Education," 1692

«Μη μαλώνετε βιαστικά το μαθητή, διότι θα αμβλύνετε το πνεύμα του και θα αποθαρρύνετε την επιμέλειά του, αλλά να τον νουθετείτε ευγενικά, και με αυτό τον τρόπο θα γίνει πρόθυμος να διορθωθεί και χαρούμενος να συνεχίσει με αγάπη και ελπίδα για μάθηση…Αφήστε το δάσκαλο να πει, 'Εδώ τα πας καλά.' Διότι σας διαβεβαιώνω ότι δεν υπάρχει καλύτερη ακονόπετρα να ακονίσει ένα καλό πνεύμα και να ενθαρρύνει την αγάπη για τη μάθηση από τον έπαινό του…Κατά τη γνώμη μου, η αγάπη είναι πιο αρμοστή από το φόβο, η ευγένεια καλύτερη από το χτύπημα, για να ανατραφεί σωστά ένα παιδί με μάθηση.» Roger Ascham, (Tutor to Queen Elizabeth I), The Schoolmaster, England, published circa 1568

«Τα παιδιά πρέπει να οδηγούνται σε έντιμες πρακτικές με τις έννοιες της ενθάρρυνσης και της αιτιολόγησης, και σίγουρα όχι με χτυπήματα και αρρωστημένη μεταχείριση.» Plutarch, circa 46-120 A.D., "The Education of Children," Vol. I, Moralia, Ancient Greece

«Είναι μία απεχθής και δουλική πρακτική…Όταν δέρνονται τα παιδιά, ο πόνος και ο φόβος επιφέρουν συχνά το αποτέλεσμα το οποίο δεν είναι ευχάριστο για να το πουν και το οποίο μετέπειτα τείνει να είναι πηγή ντροπής, ντροπή η οποία παραλύει και καταπιέζει το μυαλό και οδηγεί το παιδί να αποφεύγει το φως της ημέρας και να σιχαίνεται το φως…Δε θα δώσω άλλο χρόνο σ'αυτό το θέμα. Γνωρίζουμε ήδη αρκετά γι'αυτό.» Quintilian, circa 35-95 A.D., Institutes of Oratory, Ancient Rome

--
Posted By hamomilaki ♀ to Το χαμομηλάκι at 3/05/2007 12:33:00 μμ

http://hamomilaki.blogspot.com/

Στις 100 μέρες ζωής της συντροφιάς μας 10.000 επισκέψεις... Ναι υπάρχει ελπίδα !!

 

Αγαπημένες φίλες, Αγαπημένοι φίλοι

Όταν στις 26 Νοεμβρίου του 2006 εμείς, Η Συντροφιά του Χαμομηλιού, ανοίξαμε αυτή τη σελίδα, δεν περιμέναμε τόση ανταπόκριση, τόσο ενθουσιασμό από σας. Η σελίδα μας βήμα - βήμα και δειλά στο ξεκίνημά της, δημιουργήθηκε γιατί υπήρχε η Ελπίδα ότι κάποιοι, έστω και λίγοι θα μας ακούσουν. Θα ακούσουν όχι εμάς, αλλά αυτά που μεταφέρουμε, δικά μας ή έγκυρα δημοσιεύματα ειδικών πάνω στο φλέγων, κυριολεκτικά, πρόβλημα της κακοποίησης των παιδιών.

Η Σελίδα μας έχει την τύχη να γνωρίζει περίπτωση σοβαρής σεξουαλικής κακοποίησης μικρού παιδιού, και οι σιωπηρές καυγές του κάθε τόσο αποτυπώνονται.

Είναι αφιερωμένη στο παιδάκι αυτό που αντιπροσωπεύει τα εκατομμύρια των αθώων παιδιών που καθημερινά και ποικιλότροπα κακοποιούνται από "λύκους" που σε μεγάλο ποσοστό δρουν ανενόχλητα.

Είναι αφιερωμένη

στους αληθινούς Ανθρώπους

που σαν Άγγελοι

ανοίγουν τις φτερούγες τους

για να ζεστάνουν

τις παγωμένες από τη φρίκη ψυχούλες,

που χαρίζουν με την Αγάπη τους

γαλήνη,

ήρεμο ύπνο,

χαρά,

αίσθημα ασφάλειας,

στα Χαμομηλάκια

όλου του κόσμου.

Στους Ανθρώπους

με ψυχή λιονταριού

με φτερά Αετού.

Αφιερωμένη και σε σας, που με τις επισκέψεις σας δίνετε δύναμη στη Συντροφιά μας να συνεχίσει το έργο της. Η παρουσία σας μας δίνει τη βεβαιότητα πια ότι θα γίνουμε στρατός, στρατός νικηφόρος που θα πετύχει το στόχο του, που θα κατορθώσει,

ΕΝΑ

ΕΣΤΩ ΕΝΑ ΠΑΙΔΑΚΙ

ΝΑ ΓΛΙΤΩΣΕΙ

ΑΠΟ ΟΡΕΞΕΙΣ ΑΠΑΝΘΡΩΠΕΣ, ΚΤΗΝΩΔΕΙΣ,

ΑΠΟ ΔΑΡΜΟΥΣ ΑΝΕΛΕΗΤΟΥΣ

 

Να είστε πάντα καλά

και ευτυχισμένοι

 

Η ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΤΟΥ ΧΑΜΟΜΗΛΙΟΥ

 

 

--
Posted By Melissa to Το χαμομηλάκι at 3/05/2007 10:33:00 πμ

Όταν μιλούν οι ειδικοί....

«Στην πραγματικότητα δεν είμαι καθόλου άνθρωπος των επιστημών, ούτε παρατηρητής, ούτε πειραματιστής, ούτε διανοούμενος. Είμαι εκ φύσεως κατακτητής- ένας άνθρωπος της περιπέτειας αν θέλετε- με όλη την περιέργεια, την τόλμη και το κουράγιο που χαρακτηρίζουν έναν τέτοιο άνθρωπο». (Φρόιντ, επιστολή προς τον Wilhelm Fliess , 1 Φεβ. 1900)

«Μέχρι τη δεκαετία του '50 και '60, η προειδοποίηση του δασκάλου είχε πνιγεί σε έναν ορυμαγδό ενθουσιασμένων φωνών. Οι ψυχαναλυτές και οι ψυχίατροι, όπως ισχυρίζονταν, μπορούσαν να θεραπεύσουν ακόμα και τη σχιζοφρένεια, την πιο φοβερή πνευματική ασθένεια όλων των εποχών, και μπορούσαν να το κάνουν απλά συζητώντας με τους ασθενείς τους» ( Dolnick , 12)

«Το καταλληλότερο άτομο να υποστεί ψυχανάλυση είναι κάποιο που ανεξάρτητα από το πόσο ανίκανο είναι τη δεδομένη χρονική στιγμή, είναι, γενικά ή εν δυνάμει, δυνατή προσωπικότητα. Αυτό το άτομο μπορεί να έχει ήδη επιτύχει σημαντικές ικανοποιήσεις- με φίλους, στο γάμο του, στη δουλειά ή μέσω ιδιαίτερων ενδιαφερόντων και χόμπι- αλλά παρόλα αυτά πλήττεται σημαντικά από μακροχρόνια συμπτώματα: κατάθλιψη ή άγχος, σεξουαλική ανικανότητα, ή σωματικά συμπτώματα χωρίς καμία εμφανή σωματική αιτία. Κάποιος μπορεί να βασανίζεται από προσωπικά εθιμοτυπικά ή εξαναγκασμούς ή από επαναλαμβανόμενες σκέψεις τις οποίες δεν γνωρίζει κανείς άλλος. Κάποιος άλλος μπορεί να ζει μια καταπιεσμένη ζωή απομόνωσης και μοναξιάς, ανίκανος να νιώσει κοντά σε οποιονδήποτε.
Ένα θύμα παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης μπορεί να υποφέρει από ανικανότητα να εμπιστευθεί τους άλλους. Κάποιοι άνθρωποι αρχίζουν ψυχανάλυση εξαιτίας επαναλαμβανόμενων αποτυχιών στη δουλειά ή στις ερωτικές σχέσεις τους, οι οποίες δεν οφείλονται στην τύχη αλλά σε αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές. Άλλοι χρειάζονται ψυχανάλυση επειδή ο χαρακτήρας τους ουσιαστικά περιορίζει τις επιλογές τους και τις επιθυμίες τους.» (Αμερικάνικη Ένωση Ψυχαναλυτών)

--
Posted By Vassileia to Το χαμομηλάκι at 3/06/2007 09:04:00 μμ

Η ΦΛΥΑΡΟΥΛΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΣΤΟ ΤΣΙΡΚΟ

Καλή σας μέρα.
Και τι όμορφη μέρα που είναι πραγματικά σήμερα.
Ένας υπέροχος ολοζώντανος ήλιος έχει ανέβει στον ουρανό σας και φωτίζει ολόκληρη την πόλη που απλώνεται από κάτω μου.
Κάνει αρκετή ζέστη κι όλοι σας κυκλοφορείτε με ελαφρά ρούχα που για να ταιριάζουν με την χαρά του φωτός είναι τα περισσότερα ανοιχτόχρωμα.
Χαρωπά κόκκινα, παιχνιδιάρικα κίτρινα, ανοιχτά γαλάζια και λευκά.
Οι δρόμοι από εδώ ψηλά που βρίσκομαι πετώντας μοιάζουν να είναι στρωμένοι με ένα πολύχρωμο χαλί.

Βλέπω πολλά παιδιά σήμερα στους δρόμους αλλά και πολλούς μεγάλους.
Δεν είναι Κυριακή, είδατε μέχρι και τις ημέρες τις εβδομάδας ξέρω, άρα θα πρέπει να είναι κάποια από τις γιορτές που τις ονομάζεται και αργίες.
Αν θυμάμαι καλά αργία είναι μια μέρα που οι μεγάλοι δεν δουλεύουν και οι μικροί δεν πηγαίνουν σχολείο. Και μιας και το σχολείο σας είναι η δουλειά των μικρών, αργία είναι η ημέρα που δεν δουλεύει κανείς.
Μου αρέσουν οι αργίες, όχι γιατί δεν έχω να κάνω τίποτα, αλλά ακριβώς γιατί μπορώ να κάνω πολλά από αυτά που δεν μπορώ να κάνω τις άλλες μέρες. Για τον ίδιο λόγο νομίζω πως αρέσουν και σε σας.
Για να δούμε ποιόν θα διαλέξουμε σήμερα για να του κάνουμε παρέα στα όσα θα δει και θα μάθει. Νομίζω πως είμαι ήδη πολύ τυχερή.
Ακριβώς από κάτω μου περνάει ένα χαριτωμένο αγοράκι με καστανά μαλλιά και μάτια, γυαλιά και ένα όμορφο κόκκινο φανελάκι πάνω από το τζην παντελόνι του.
Η μητέρα του κι ο πατέρας του τον κρατάνε από τα χέρια καθώς διασχίζουν τον δρόμο. Πάντα πρέπει να περνάτε τους δρόμους σας με τους γονείς σας και πάντα κρατώντας τους σφιχτά από το χέρι.
Έχετε πολλά αυτοκίνητα μιας και δεν έχετε φτερά σαν εμάς για να πηγαινοέρχεστε και τα καημένα είναι φτιαγμένα για να τρέχουν.
Οι οδηγοί τους πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί αλλά το ίδιο προσεκτικοί πρέπει να είμαστε κι εμείς.
Κατεβαίνω χαμηλότερα και κάθομαι απαλά απαλά στον ώμο του μικρού μου φίλου.
Μα ναι !!!!
Είμαι όντως πολύ τυχερή σήμερα.

Οι γονείς του Νικόλα θα τον πάνε για πρώτη φορά στο τσίρκο.
Νοιώθω πόσο χαρούμενος είναι, και άλλο τόσο είμαι κι εγώ. Δεν έχω πάει ούτε κι εγώ ξανά σε ένα τσίρκο κι είμαι ανυπόμονη να δω όλα αυτά που έχω ακούσει από άλλους στο μανιταρένιο μου χωρίο.
Η μητέρα του Νικόλα του μιλάει για τα ζώα που θα δούμε εκεί, μερικά από τα οποία είναι από χώρες τόσο μακρινές όσο περίπου και η δικιά μου. Του εξηγεί πόσο πρέπει να φροντίζουμε και να αγαπάμε τα ζώα ακόμα κι εκείνα που δεν είναι ούτε τόσο όμορφα ούτε τόσο χρήσιμα όσο κάποια άλλα.
Συμφωνώ μαζί της. Κάθε ζώο έχει και αισθήσεις για να νοιώσει τον πόνο –που ποτέ δεν πρέπει να προκαλούμε- αλλά και αισθήματα για να καταλαβαίνει πότε του φερόμαστε καλά και πότε όχι.
Ο μπαμπάς του αναλαμβάνει να του εξηγήσει πως πρέπει να περιμένουν στην ουρά υπομονετικά μέχρι να βγάλουν τα εισιτήρια τους και μέχρι σιγά σιγά οι άνθρωποι του τσίρκου να τους βάλουν στις θέσεις τους.
Του εξηγεί επίσης πως πρέπει να δει όλα αυτά τα θαυμάσια πράγματα που θα δει εκεί χωρίς να κάνει φασαρία και χωρίς να ενοχλεί τους διπλανούς του και πως αν θέλει να ρωτήσει οτιδήποτε να το κάνει αμέσως.
Θυμάστε τι είπαμε για τις ερωτήσεις ; Είναι ο καλύτερος τρόπος να μάθει κανείς κάτι αρκεί να ρωτάει με όμορφο τρόπο.
Αν και καμιά φορά όταν είμαστε με πολύ κόσμο είναι καλύτερα να περιμένουμε και να ρωτήσουμε αυτό που θέλαμε αργότερα. Έτσι θα μπορέσουν να μας εξηγήσουν καλύτερα και δεν θα ενοχλήσουμε πραγματικά κανέναν.
Η διαδρομή για το τσίρκο είναι μικρή και φτάνουμε σύντομα.
Είμαι ενθουσιασμένη.

Μια πελώρια τέντα με τεράστιες λευκές και πράσινες ρίγες υψωνόταν μέχρις εκεί που δύσκολα πια την έβλεπε κανείς. Πρέπει να περιείχε όλα εκείνα τα θαύματα που είχαμε έρθει να δούμε μιας κι όλοι πήγαιναν προς τα εκεί.
Όλος ο χώρος γύρω από την τέντα έμοιαζε με μεγάλο πανηγύρι.
Οι μπαλoνάδες χαμογελούσαν στα παιδιά και έκανα βόλτες πάνω κάτω για να φανούν τα πολύχρωμα μπαλόνια τους από όλες τις πλευρές. Οι κουλουράδες θα πρέπει να είχαν κλείσει την μύτη τους, αλλιώς δεν μπορώ να καταλάβω πως άντεχαν και δεν έτρωγαν μόνοι τους τα μοσχομυρωδάτα τους κουλούρια.
Πολλά παιδάκια γκρίνιαζαν πραγματικά πολύ άσχημα για να κάνουν τους γονείς τους να τους αγοράσουν κάτι από όλα αυτά.
Χαίρομαι γιατί ο μικρός μου φίλος ήταν πολύ ευγενικός όταν ζήτησε ένα ζαχαρωμένο μήλο και χαίρομαι ακόμα περισσότερο που οι γονείς του αναγνωρίζοντας τους καλούς του τρόπους του το πήραν αμέσως.
Ίσως αργότερα όταν το ανοίξει προσεκτικά να πάρω κι εγώ έναν μικρό κόκκο ζάχαρης αλλά πρέπει να θυμηθώ να πλύνω καλά καλά τα δόντια μου το βράδυ στο μανιταροχωριό.Η ζάχαρη είναι πολύ νόστιμη και μου αρέσει όπως σε όλα τα παιδάκια –παιδάκι είμαι κι εγώ- αλλά δεν κάνει να μένει στα δόντια μας.
Κι ο καλύτερος τρόπος να την ευχαριστιόμαστε χωρίς να μας κάνει κανένα κακό στα δοντάκια μας είναι να τα φροντίζουμε καθημερινά.
Ο Νικόλας έχει κάτασπρα δοντάκια κι όμορφο χαμόγελο και πρέπει να ακολουθεί τον κανόνα αυτόν με μεγάλη προσοχή.
Χαίρομαι.
Χαίρομαι επίσης πάρα πολύ για τον καλό χαρακτήρα που έδειξε ο φίλος μου όλη την ώρα –πραγματικά βαρετή- που έπρεπε να περιμένει για να βγάλουν τα εισιτήρια τους, και να μπουν στην μεγάλη τέντα.
Πολλά παιδάκια και αρκετοί μεγάλοι δυστυχώς βιάζονταν, θύμωναν και καμιά φορά έσπρωχναν τους μπροστινούς τους ή γκρίνιαζαν συνεχώς γιατί τους φαινόταν πως όλα γίνονταν πολύ αργά.
Α !! Είναι μεγάλη αγένεια όλα αυτά και δεν μου αρέσουν καθόλου.
Όλα τα πράγματα όταν γίνονται με μια σειρά και με μια τάξη γίνονται πάντα πολύ πολύ καλύτερα και είναι συχνά προτιμότερο να περιμένει κανείς παρά να θέλει να τα κάνει όλα μαζί βιαστικά.
Σκέφτηκα μάλιστα να μαλώσω ένα κοριτσάκι που έλεγε συνεχώς πόσο πολύ βιάζεται αλλά με την ψιλή φωνούλα μου δεν θα με άκουγε.
Ευτυχώς ο μεγάλος κύριος που ήταν μαζί της, ο παππούς της μάλλον, της εξήγησε αυτά που είπα κι εγώ προηγουμένως και η Ελενίτσα, έτσι έλεγαν το κοριτσάκι, σταμάτησε αμέσως.
Μπήκαμε στην πελώρια τέντα και ακολουθήσαμε την ευγενική κυρία με την όμορφη γκρίζα στολή που μας έδειξε τις θέσεις μας.
Ο κόσμος έμπαινε συνέχεια από τις πόρτες τις μεγάλης τέντας και καθόταν στις θέσεις που κύκλωναν έναν μεγάλο άδειο χώρο στο κέντρο της. Σε λίγη ώρα όλες οι θέσεις ήταν γεμάτες.
Κόντευα να τρελαθώ από τη χαρά μου. Ο Νικόλας το ίδιο.
Περίμενα να δω ζώα, ακροβάτες, ταχυδακτυλουργούς, κλόουν, αμαζόνες, ισορροπιστές και όλα εκείνα που είχα ακούσει πως βλέπει κανείς σε ένα τσίρκο.
Μα γιατί δεν αρχίζουν ακόμα ;
Α….να.
Έσβησαν τα φώτα, ξεκινάμε.
Είδα τόσα πολλά εκεί στις 2 ώρες που κράτησε η παράσταση που είναι αδύνατον να σας τα πω όλα. Μερικά όμως ήταν πραγματικά τόσο εντυπωσιακά που δεν μπορώ παρά να σας τα πω όπως ακριβώς θα τα πω και στους άλλους όταν γυρίσω στο χωριουδάκι μου.
Μου άρεσαν πάρα πολύ τα άλογα.
Ήταν πολύ όμορφα με τα χρυσά τους γκέμια και τις αστραφτερές τους σέλες και τόσο μα τόσο καλά εκπαιδευμένα που έφτανε μια απλή λέξη από την κυρία που τα κατεύθυνε για να κάνουν του κόσμου τους όμορφους σχηματισμούς.
Έτρεχαν, σταματούσαν απότομα κι άλλαζαν πορεία, στέκονταν και περπατούσαν μόνο στα πίσω τους πόδια, κουνούσαν το κεφάλι τους σαν να συνομιλούσαν μεταξύ τους, χλιμίντριζαν, έκανα χορευτικές φιγούρες κι ύστερα ξαναέτρεχαν γύρω γύρω για να μπορούν όλοι να τα θαυμάζουν καλύτερα.
Εντυπωσιάστηκα ιδιαίτερα όταν μπήκαν το ένα δίπλα στο άλλο πολύ πολύ κοντά από την άκρη της πίστας μέχρι το κέντρο της κι άρχισαν να τρέχουν με τέτοιο τρόπο που να κρατάνε τον σχηματισμό τους.
Είμαι σίγουρη πως αυτά που ήταν έξω έξω κουράστηκαν αρκετά περισσότερο τρέχοντας για να προλάβουν τα άλλα που ήταν στο κέντρο και που έκανα απλά μικρά βηματάκια.
Από όλα τα ζώα που είδα τα μεγαλύτερα και τα πιο εντυπωσιακά ήταν οι Ελέφαντες. Άκουσα τον πατέρα του Νικόλα να του λέει πως έρχονται από μια μεγάλη χώρα που λέγεται Αφρική και στην οποία κάνει συνέχει πάρα πολύ ζέστη.
Πόσο μεγάλοι ήταν. Ακόμα κι ένα μικρό ελεφαντάκι που έτρεχε κρατώντας με την μεγάλη του μύτη, προβοσκίδα άκουσα πως το λένε, την μητέρα του από την ουρά ήταν σχεδόν τόσο μεγάλο όσο το μικρότερο από τα άλογα που είχαμε δει πιο πριν.
Δεν έτρεχαν γρήγορα τόσο μεγάλοι που ήταν κι ήταν λίγο αστείοι με τα μεγάλα τους αυτιά και τα τεράστια δόντια τους που αν άκουσα σωστά ανάμεσα από τα χειροκροτήματα τα λένε χαυλιόδοντες.
Έκαναν όμως κόλπα που μόνο θαυμάσια μπορώ να τα πω και μου άρεσαν πολύ. Ειδικά όταν ο μεγαλύτερος από αυτούς ανέβηκε σε μια γιγαντιαία μπάλα και την κύλησε με τα πόδια τους χωρίς να πέσει από την μια άκρη της πίστας στην άλλη. Εντυπωσιακό αν σκεφτεί κανείς πόσο μεγάλος ήταν.
Αν τα ζώα έκανα θαυμαστά κόλπα τότε τι να πει κανείς για τους ανθρώπους του τσίρκου. Οι Κλόουν ήταν τόσο αστείοι που πολλές φορές από τα δυνατά του γέλια ο μικρός μου φίλος με έριξε από τον ώμο του.
Έτρεχαν πάνω κάτω, πείραζαν ο ένας τον άλλον, έκαναν πως έπεφταν και χτυπούσαν πλησίαζαν τα παιδιά στις πρώτες θέσεις και τα έκαναν να γελούν.
Κάθε ένας από αυτούς φορούσε πολύ αστεία πολύχρωμα ρούχα και τεράστια παπούτσια πολλές φορές παράταιρα μεταξύ τους.
Όλοι είχαν τα πρόσωπα τους βαμμένα με λαμπερά χρώματα και όλοι μα όλοι έδειχνα να το ευχαριστιούνται τόσο μα τόσο πολύ. Οι ακροβάτες με τρόμαξαν λίγο τόσο ψηλά που βρίσκονταν.
Ακόμα κι εγώ που έχω φτερά και μπορώ να πετάω πολλές φορές φοβάμαι τόσο ψηλά. Εκείνοι όμως έμοιαζαν να είναι γεννημένοι πάνω στις κούνιες που ήταν κρεμασμένες από την οροφή της τεράστιας τέντας και που είμαι σίγουρη πως τις λένε αιώρες.
Το άκουσα από τον παππού της Ελενίτσας που είχε καθίσει δίπλα μας. Ένα πράγμα που πρέπει να θυμάμαι και που το άκουσα κι αυτό από τον παππού της Ελενίτσας είναι πως όλα αυτά που κάνουν οι ακροβάτες και οι ισορροπιστές δεν είναι καθόλου μα καθόλου εύκολα όσο κι αν φαίνονται πως είναι.
Αυτοί οι άνθρωποι έχουν αφιερώσει πολλές ώρες για να μάθουν να κάνουν όλα αυτά που τους βλέπουμε να κάνουν και τα έχουν μάθει από μεγαλύτερους και εμπειρότερους από αυτούς.
Ποτέ, μα ποτέ δεν πρέπει να ξεγελιόμαστε και να νομίζουμε πως μπορούμε έτσι απλά να τα κάνουμε κι εμείς κι αν δοκιμάσουμε το πιο πιθανό είναι να χτυπήσουμε και μάλιστα πολύ. Θα πρέπει να το θυμάμαι αυτό κι ελπίζω να το θυμάται καλά και η Ελενίτσα που την είδα πολύ ενθουσιασμένη.
Όταν βγήκαμε από την τέντα είχα τόσο πολλά να πω στους άλλους στο μανιταροχωριό που βιαζόμουν να φύγω.
Έμεινα όμως λίγο παραπάνω για να ευχαριστήσω τον μικρό μου φίλο για την ευκαιρία που μου έδωσε να δω όλα αυτά τα υπέροχα πράγματα.
Και ξέρετε κάτι ;
Μου άρεσε πάρα πολύ που και ο ίδιος ο Νικόλας ευχαρίστησε πρώτα τους γονείς του που τον πήγαν στο τσίρκο και αμέσως μετά άρχισε να τους ρωτάει όλα εκείνα που ήθελε από ώρα να ρωτήσει για όσο είχε δει.
Το βράδυ στο χωριό όλοι με άκουγαν με προσοχή.
Είχα ενθουσιαστεί τόσο πολύ με όλα εκείνα τα χρώματα, τα σχήματα και τις κινήσεις που πρέπει να μιλούσα ασταμάτητα για πολύ ώρα.
Είμαι σίγουρη πως δεν τους πείραξε και πολύ μιας και όλοι στο τέλος της διήγησης μου δήλωσαν πως με την πρώτη ευκαιρία θα πάνε κι εκείνοι να δουν από κοντά αυτό το τόσο υπέροχο θέαμα.
Πάντως, κανείς από εμάς όσο κι αν το σκεφτήκαμε, όσο κι αν βασανίσαμε το μικρό μας μυαλό, δεν μπόρεσε να καταλάβει πως χώρεσε ολόκληρος λαγός σε ένα τόσο δα καπέλο.

Δημήτρης Μπαλτάς

--
Posted By hamomilaki ♀ to Το χαμομηλάκι at 3/06/2007 07:59:00 μμ

Παιδιά: Θύματα των ίδιων των γονιών τους

Το 72% των παιδιών που πέφτουν θύματα κακοποίησης είναι στην τρυφερή ηλικία των 12 ετών και κάτω, ενώ ο φόβος, η άγνοια και η συγκάλυψη από τους ενήλικους συντελούν ώστε τα περισσότερα περιστατικά να μη βλέπουν ποτέ το φως της δημοσιότητας.

*Συντριπτικό ποσοστό της παιδικής κακοποίησης προέρχεται από άτομο του στενού οικογενειακού περιβάλλοντος, που στις περισσότερες περιπτώσεις είναι η ίδια η μητέρα.

*Ενας στους δύο ενήλικους γίνεται αυτόπτης μάρτυρας κακοποίησης παιδιού, αλλά μόλις το 25%, αποφασίζει να το καταγγείλει.


Καταγγελίες στο «1056»

Τα στοιχεία αυτά προέρχονται από έρευνα του «Χαμόγελου του Παιδιού», που παρουσιάστηκε πρόσφατα σε συνεργασία με το Δήμο Αθηναίων, το δημοσιογραφικό τμήμα του ΙΕΚ Ακμή, τον ΟΑΣΑ και με την παρουσία του υπουργείου Υγείας. Πρόκειται για επεξεργασία των καταγγελιών στην τηλεφωνική γραμμή SOS 1056, το χρονικό διάστημα από 1ης Ιανουαρίου έως και 31 Οκτωβρίου 2006.

*Τους 10 αυτούς μήνες καταγράφηκαν 446 καταγγελίες σοβαρών περιστατικών κακοποίησης παιδιών, από τις οποίες το 95% ήταν ανώνυμες. Στο σύνολό τους οι καταγγελίες αφορούσαν σε 873 παιδιά, (422 αγόρια, 378 κορίτσια και 73 μη δηλωθέντος φύλου).


*Το 35% των κακοποιημένων παιδιών ήταν έως 6 ετών, το 37% από 7 έως 12, το 19% από 13 έως 18 χρόνων.

*Οι μορφές κακοποίησης ποικίλλουν: Το 59% από τα παιδιά αυτά ήταν παραμελημένα ή εγκαταλελειμμένα, για το 30% αναφέρθηκε βαριά σωματική κακοποίηση και για το 4% σεξουαλική κακοποίηση. Εξωθήθηκε σε επαιτεία επίσης το 4% ενώ για ποσοστό 3%, που δεν είναι καθόλου μικρό, οι καταγγελίες αφορούσαν εξώθηση σε πορνεία.

*Το τραγικό είναι ότι οι δράστες είναι κατά 90% ένας εκ των δύο ή και οι δύο γονείς. Στο 35% των περιπτώσεων θύτες ήταν και οι δύο γονείς, στο 37% η μητέρα, στο 18% ο πατέρας, ενώ το 10% κακοποιήθηκε από τρίτο πρόσωπο.

Πηγή: Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία

*Το πρώτο δεκάμηνο του 2006 το «Χαμόγελο του Παιδιού» αντιμετώπισε 71 περιστατικά επιτόπιας παρέμβασης, στα οποία έπειτα από έρευνα διαπιστώθηκε ότι 14 παιδιά είχαν ανάγκη άμεσης απομάκρυνσης από το οικογενειακό περιβάλλον, 7 από αυτά φιλοξενήθηκαν σε σπίτια του συλλόγου και 7 σε άλλους χώρους.

Κρυφά και ατιμώρητα

Τη γραμμή SOS 1056 χρησιμοποιούν όλο και περισσότερα παιδιά και ενήλικοι. Οι κλήσεις τόσο από σταθερά τηλέφωνα όσο και από κινητά είναι δωρεάν, ενώ η υπηρεσία λειτουργεί 24 ώρες το εικοσιτετράωρο και τις 7 ημέρες της εβδομάδας. Η διατήρηση της ανωνυμίας συμβάλλει στην ελεύθερη έκφραση των συναισθημάτων του καταγγέλλοντος και στην χωρίς προκαταλήψεις αναφορά των περιστατικών, σημαντικό γεγονός ιδίως στην περίπτωση που στην άλλη άκρη του σύρματος η φωνή είναι παιδική. Η δημοσιοποίηση των στοιχείων αποσκοπεί στην ενημέρωση του κοινού, ώστε να σπάσουν οι προκαταλήψεις.

*«Οταν τα περισσότερα περιστατικά μένουν κρυφά και άρα ατιμώρητα έχουμε συντελέσει με τη σιωπή μας στη διαιώνιση του προβλήματος», επισημαίνει ο πρόεδρος του συλλόγου, Κώστας Γιαννόπουλος. Αλλωστε, ο μόνος τρόπος για να σταματήσει η μάστιγα της κακοποίησης ανηλίκων είναι να αντιδράσουμε και να μην κλείνουμε μάτια και στόματα.

--
Posted By hamomilaki ♀ to Το χαμομηλάκι at 3/06/2007 07:37:00 μμ

ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

 

ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
ΑΣ ΓΙΝΟΥΜΕ ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ ΑΓΓΕΛΟΙ ΓΙ ΑΥΤΑ
ΣΕ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΟΥ ΤΑ ΤΡΟΜΑΖΕΙ
ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΤΑ ΚΑΚΟΠΟΙΕΙ.
ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ
ΑΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ
ΑΝ "ΧΡΕΩΘΟΥΜΕ" ΑΠΟ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ
ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ
Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΣ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ....

--
Posted By hamomilaki ♀ to Το χαμομηλάκι at 3/04/2007 11:12:00 πμ

ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

 

ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
ΑΣ ΓΙΝΟΥΜΕ ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ ΑΓΓΕΛΟΙ ΓΙ ΑΥΤΑ
ΣΕ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΟΥ ΤΑ ΤΡΟΜΑΖΕΙ
ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΤΑ ΚΑΚΟΠΟΙΕΙ.
ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ
ΑΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ
ΑΝ "ΧΡΕΩΘΟΥΜΕ" ΑΠΟ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ
ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ
Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΣ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ....

--
Posted By hamomilaki ♀ to Το χαμομηλάκι at 3/04/2007 11:12:00 πμ

ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΒΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ (μέρος 3)

Δαρμός στο Σπίτι, Παρουσία στο Σχολείο
Οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί θα σας πουν ότι τα παιδιά που παρουσιάζουν τα πιο σοβαρά προβλήματα συμπεριφοράς στο σχολείο είναι εκείνα τα οποία υπόκεινται κακή μεταχείριση περισσότερο στο σπίτι. Τα παιδιά που δέρνονται στο σπίτι έχουν συνηθίσει να αναμένουν ίδιου είδους μεταχείριση από μορφές εξουσίας εκτός σπιτιού.
Για πολλά από αυτά τα παιδιά, η ζώνη μάχης επεκτείνεται από την ζωή τους στο σπίτι, στο σχολείο. Αυτό οδηγεί σε ακαδημαϊκή αποτυχία, αποβολή, συγκρούσεις με τις αρχές και τελικά ίσως και με το ποινικό σύστημα, για εγκληματική συμπεριφορά. Στην απόπειρά τους να σχηματίσουν μία ασπίδα απέναντι σε έναν κόσμο τον οποίο βλέπουν απαρηγόρητα εχθρικό, αυτά τα παιδιά φυσικά αναζητούν τη συντροφιά άλλων παιδιών με παρόμοια προβλήματα. «Οι γονείς μου και οι δάσκαλοι δεν με καταλαβαίνουν-οι φίλοι μου ναι,»λένε.
Και έχουν έναν καλό λόγο να το πιστεύουν αυτό. Αυτή είναι μία αιτία που αναπτύσσονται οι συμμορίες του δρόμου και είναι ιδιαίτερα ελκυστικές για τα παιδιά των οποίων η αυτοπεποίθηση έχει αφανιστεί από το δαρμό, χτυπήματα με βέργα, εξευτελισμό, προσβολές, απειλές, αμείλικτη κριτική, αναίτιους περιορισμούς και σωματική και συναισθηματική παραμέληση.
Δεν πρέπει να μας εκπλήσσει ότι πολλά παιδιά απορρίπτουν τον κόσμο των ενηλίκων στο βαθμό που πιστεύουν ότι τα έχει απορρίψει αυτός. Ούτε πρέπει να μας εκπλήσσει ότι οι έφηβοι, οι οποίοι κατά την παιδική τους ηλικία υπήρξαν θύματα βίας, θα χρησιμοποιήσουν βία αμέσως μόλις θα μπορέσουν.
Όπως συχνά συμβαίνει, η επιθετικότητα που καλλιεργούν πολλοί νέοι άνθρωποι πιστεύοντας ότι είναι ουσιαστική για την επιβίωσή τους, τους ωθεί στην αποτυχία ή στην καταστροφή. Οι συνωστισμένες φυλακές μας αποτελούν απόδειξη.Μερικοί δάσκαλοι εργάζονται ακούραστα για να διαχειριστούν την επιθετικότητα, την οποία παιδιά κυριαρχούμενα από βία διαθέτουν σε μεγάλο βαθμό και να ενσταλάξουν την εμπιστοσύνη την οποία αυτά τα παιδιά διαθέτουν σε τόσο μικρό βαθμό.
Αλλά αυτό είναι ένα πελώριο θέμα που απαιτεί ειδικές δεξιότητες και ένα επίπεδο αφοσίωσης το οποίο δεν κατέχουν όλοι οι δάσκαλοι ή δεν μπορούν να επικεντρωθούν σε αυτό για παρατεταμένες περιόδους. Η επίτευξή του απαιτεί μία σχετική καινοτομία στα δημόσια σχολικά συστήματα.Η σχολική αποβολή και η νεανική εγκληματικότητα θα έπαυαν να είναι μέγιστα εθνικά προβλήματα μόνο αν ήταν δυνατό να πείσουμε τους γονείς και τους άλλους φροντιστές να σταματήσουν να μεγαλώνουν τα παιδιά τους με τρόπους οι οποίοι εγγυημένα θα τα κάνουν αντικοινωνικά ή και αυτό-καταστροφικά. Με άλλα λόγια, να σταματήσουν να τα δέρνουν και να αρχίζουν να τα ανατρέφουν.

Δαρμός,Κάπνισμα,Αλκοόλ και Ναρκωτικά
Το να σε δείρουν είναι μια εμπειρία υποβιβασμού, εξευτελισμού. Το δαρμένο παιδί απορροφά όχι μόνο τα χτυπήματα, αλλά και το μήνυμα το οποίο μεταφέρουν: «Είσαι ανάξιος-α. Σε απορρίπτω!» Αυτό το μήνυμα επηρεάζει δυναμικά την αναπτυσσόμενη προσωπικότητα του παιδιού. Ενσταλάζει μίσος για τον εαυτό.Αργά ή γρήγορα κάθε παιδί εκτίθεται σε ουσίες που υπόσχονται άμεση ανακούφιση από αισθήματα αναξιότητας και απόρριψης. Παντού βρίσκονται άνθρωποι οι οποίοι βάζουν εσωτερικά στα σώματά τους διάφορα πράγματα ώστε να κάνουν τον εαυτό τους να αισθανθεί καλύτερα. Είναι δύσκολο να πειστεί ένα παιδί που υποφέρει ότι μία τέτοια ανακούφιση είναι μία ψευδαίσθηση, ότι δεν μπορεί κάποιος να ξαναχτίσει μία κατεστραμμένη αυτοπεποίθηση με κάτι που θα καταπιεί, θα εισπνεύσει ή θα κάνει ένεση, αλλά εύκολα θα τη θάψει πιο βαθιά υπό το βάρος νέων προβλημάτων.

Ο Δαρμός και η Εγκληματική Συμπεριφορά
Σε όλους είναι γνωστή η λίστα των κοινωνικών ασθενειών οι οποίες πιστεύεται πως αποτελούν τη ρίζα της βίαιης εγκληματικής συμπεριφοράς: φτώχεια, διάκριση, οικογενειακή κατάρρευση, ναρκωτικά, συμμορίες και εύκολη πρόσβαση σε θανατηφόρα όπλα. Και είναι ξεκάθαρο ότι κάθε στοιχείο της προαναφερόμενης λίστας συμβάλλει στη βία και στο έγκλημα. Ωστόσο, ένα συστατικό κλειδί σπάνια αναγνωρίζεται – ο δαρμός.
Το 1940, οι ερευνητές Sheldon και Eleanor Glueck ξεκίνησαν τη φημισμένη τους μελέτη σε αγόρια παραβάτες και μη παραβάτες. Ανακάλυψαν πως ορισμένες επιδράσεις κατά την πρώιμη παιδική ηλικία προκαλούν στα παιδιά την ανάπτυξη αντικοινωνικών, βίαιων συμπεριφορών. Έδειξαν ότι οι πρώτες ενδείξεις παραβατικότητας εμφανίζονται συχνά στα τρία- πολύ πριν τα παιδιά έρθουν σε επαφή με επιδράσεις εκτός σπιτιού.
Έδειξαν ότι οι γονείς που αποτυγχάνουν στην ήρεμη, ευγενική και υπομονετική μεταχείριση των παιδιών τους, αλλά στηρίζονται στη σωματική τιμωρία, τείνουν να παράγουν επιθετικά παιδιά. Όσο πιο νωρίς και πιο σοβαρή η κακομεταχείριση, τόσο χειρότερο το αποτέλεσμα.
Ανακάλυψαν επίσης ότι ο χαμηλότερος δείκτης αντικοινωνικής συμπεριφοράς συσχετίζεται πάντα με παιδιά που μεγάλωσαν από τη βρεφική τους ηλικία σε προσεχτικές, υποστηρικτικές, μη βίαιες και που δεν δέρνανε, οικογένειες.
Το μήνυμα εδώ για όλους τους γονείς που θέλουν το παιδί τους να μη δει ποτέ το εσωτερικό μίας φυλακής είναι απλό : ευγενική και υπομονετική καθοδήγηση – ποτέ να μη δείρετε.

--
Posted By Vassileia to Το χαμομηλάκι at 3/04/2007 08:33:00 πμ

ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

 

MH ΧΤΥΠΑΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

ΕΙΝΑΙ Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΜΑΣ,

ΕΙΝΑΙ Ο,ΤΙ ΠΟΛΥΤΙΜΟΤΕΡΟ ΕΧΟΥΜΕ.

ΜΗ ΧΤΥΠΑΤΕ ΤΗΝ ΑΘΩΟΤΗΤΑ

ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΤΕ ΤΑ

--
Posted By Vassileia to Το χαμομηλάκι at 3/03/2007 05:12:00 μμ

Άγγελοι που έφυγαν...

 

Joseph was allegedly killed by his father. He died as a result of Child Abuse.

Το σκότωσε ο πατέρας του. Πέθανε από την πατρική κακοποίηση.

--
Posted By Vassileia to Το χαμομηλάκι at 3/03/2007 03:40:00 μμ

ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΒΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ (μέρος 2)

Συζυγικό Χτύπημα και Δαρμός
Στην συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων, ζευγάρια των οποίων οι σχέσεις περιλαμβάνουν βία, είναι επίσης βίαια προς τα παιδιά τους. Τέτοιοι γονείς σίγουρα δέρνονταν όταν ήταν παιδιά και εκτέθηκαν σε ξυλοδαρμό άλλων.
Σύζυγοι που χτυπήθηκαν και χτυπούν και δέρνουν τα παιδιά τους, τα μεγαλώνουν ώστε να χτυπάνε και τα ίδια και να χτυπηθούν ακριβώς όπως και οι ίδιοι. Τα παιδιά μαθαίνουν από το παράδειγμα των γονέων ότι ο τρόπος για να δοθεί διέξοδος στη ματαίωση (μίας επιθυμίας π.χ.), για να εκφραστεί αποδοκιμασία και για να διεκδικηθεί η εξουσία, είναι το χτύπημα κάποιου μικρότερου και πιο αδύναμου από τα ίδια. Βλέπουν αυτή την αρχή να επιδεικνύεται κάθε φορά που μαλώνουν οι γονείς τους, όπως και κάθε φορά που βρίσκονται στο τέλος των συγκρούσεων με βίαιες τιμωρίες.
Μαθαίνουν ότι μόλις θα γίνουν αρκετά μεγάλοι και δυνατοί, θα μπορούν να ελέγχουν τους άλλους απειλώντας ή πληγώνοντάς τους. Μαθαίνουν ότι δεν υπάρχει πρόβλημα αν οι σύζυγοι χτυπάνε ο ένας τον άλλο και αν οι ενήλικοι χτυπάνε παιδιά.
Όταν τα παιδιά, των οποίων οι προσωπικότητες έχουν σχηματιστεί μέσα σε βίαια νοικοκυριά, μεγαλώσουν και κάνουν παιδιά, δυσκολεύονται πάρα πολύ να απελευθερωθούν από τις συμπεριφορές στις οποίες έχουν εκτεθεί και βιώσει. Οι δεξιότητες που εφαρμόζουν στην οικογενειακή ζωή θα είναι οι ανεπαρκείς που έμαθαν από τους γονείς τους, και τείνουν να συνεχίζουν στον ίδιο κύκλο βίας μέσα από τα αθώα παιδιά τους.
Καθώς εξαφανίζεται ο δαρμός από την οικογενειακή ζωή, θα εξαφανιστούν και άλλες μορφές οικογενειακής βίας. Όχι πριν.

Κλιμάκωση
Οι σωματικές βλάβες και οι θάνατοι παιδιών από τους φροντιστές τους συχνά είναι συνέπεια ακραίας σωματικής τιμωρίας. Οι δράστες ακόμα και των πιο φρικιαστικών πράξεων απέναντι στα παιδιά τυπικά εξηγούν ότι η κακή συμπεριφορά του παιδιού απαιτούσε τιμωρία, και το αποτέλεσμα ήταν τυχαίο ή χωρίς πρόθεση.
Πολλά από τα βρέφη που πεθαίνουν ετησίως 'πέφτοντας έξω από το κρεβατάκι', 'πέφτοντας από τις σκάλες' ή επειδή 'σταμάτησαν να αναπνέουν χωρίς λόγο' θα είχαν προστεθεί στις στατιστικές μη τυχαίων θανάτων αν γινόταν γνωστή η αλήθεια. Μερικές φορές το θύμα κατηγορείται για την κακή του μοίρα, π.χ, το παιδί 'κάνει εύκολα μώλωπες', ' είναι επιρρεπές σε ατυχήματα' ή 'αρνήθηκε να παραμείνει ακίνητο ενώ τιμωρούνταν, και αυτός ήταν ο λόγος που η πόρπη της ζώνης έκοψε τα χείλη του.'
Αυτοί που δέρνουν ακούγονται συχνά να χρησιμοποιούν το τετριμμένο ότι δε δέρνουν ποτέ υπό θυμό. Αυτός ο ψευδής ισχυρισμός διαψεύδει αυτό που τυπικά κινητοποιεί τους ανθρώπους που χτυπάνε παιδιά:το θυμό. Πολλοί από αυτούς που δέρνουν είναι εθισμένοι στην πράξη, διότι τους παρέχει μία στιγμιαία διέξοδο για αισθήματα ματαίωσης και θυμού—όχι διότι την θεωρούν έναν αποτελεσματικό τρόπο για να βελτιώσουν τη συμπεριφορά του παιδιού. Επειδή ο θυμός, από τη φύση του, τείνει να κλιμακώνεται καθώς ικανοποιείται, δεν υπάρχει ασφαλής τρόπος για να χτυπήσουν ένα παιδί.

Σεξουαλική Παρενόχληση και Δαρμός
Τα χτυπημένα παιδιά δεν βλέπουν τα σώματά τους ως δική τους προσωπική ιδιοκτησία. Ο δαρμός τα εκπαιδεύει να αποδεχτούν την ιδέα ότι οι ενήλικοι έχουν απόλυτη εξουσία στα σώματά τους, συμπεριλαμβάνοντας το δικαίωμα να επιβάλλουν πόνο. Και το να δέρνονται στους γλουτούς τα μαθαίνει ότι ακόμη και οι σεξουαλικές περιοχές υπόκεινται στη βούληση των ενηλίκων. Το παιδί που υποτάσσεται σε ένα δαρμό τη Δευτέρα δεν τείνει να πει 'όχι' στον παιδεραστή την Τρίτη. Οι άνθρωποι που παρενοχλούν ή εκμεταλλεύονται παιδιά το γνωρίζουν αυτό. Παραφυλάνε για πιθανά θύματα στα παιδιά που έχουν διδαχθεί 'να υπακούουν' γιατί αυτά τα παιδιά είναι οι πιο εύκολοι στόχοι.

Δαρμός στους Γλουτούς και Σεξουαλική Ανάπτυξη
Ο δαρμός στους γλουτούς μπορεί να παρακινήσει ανώριμα σεξουαλικά αισθήματα σε κάποια παιδιά. Δεν ελέγχουν αυτά τα αισθήματα, ούτε καταλαβαίνουν τι συμβαίνει. Η τραγική συνέπεια για κάποια από αυτά τα παιδιά είναι ότι σχηματίζουν ένα σύνδεσμο ανάμεσα στον πόνο, την ταπείνωση και τη σεξουαλική διέγερση που διαρκεί για την υπόλοιπη ζωή τους. Αν και ίσως παντρευτούν, κάνουν οικογένειες, κρατήσουν υπεύθυνες θέσεις στην κοινότητά τους και δεν δείξουν σημάδια συναισθηματικής διαταραχής, ίσως να βασανίζονται κρυφά και με ντροπή από μία ανάγκη η οποία, σε κάποιες περιπτώσεις τους εξαναγκάζει να πληρώνουν πόρνες, τις οποίες δέρνουν ή από τις οποίες δέρνονται. Η πορνογραφική βιομηχανία έχει κάνει μία επωφελή επιχείρηση κάλυψης των αναγκών αυτών των δύσμοιρων ατόμων. Η ιατρική επιστήμη έχει αναγνωρίσει και αποδείξει με λεπτομέρεια τη σχέση ανάμεσα στα χτυπήματα στα οπίσθια κατά την παιδική ηλικία και στη μετέπειτα ανάπτυξη μη φυσιολογικών σεξουαλικών επιθυμιών και συμπεριφορών. Αυτός ο λόγος πρέπει να αρκεί για να μη δαρθεί ποτέ ένα παιδί.
Ο Σωματικός Κίνδυνος από το Χτύπημα στους Γλουτούς
Βαθιά μέσα σους γλουτούς βρίσκεται το ισχιακό νεύρο, το μεγαλύτερο νεύρο του σώματος. Ένα σοβαρό χτύπημα στους γλουτούς, ιδιαίτερα με κάποιο όργανο όπως ένα κομμάτι ξύλο, μπορεί να προκαλέσει αιμορραγία στους μύες που περιβάλλουν το νεύρο, πιθανώς πληγώνοντάς το και προκαλώντας βλάβη στο πόδι.
Το πολύ ευαίσθητο οστό στη βάση της σπονδυλικής στήλης, ο κόκκυγας, είναι επίσης επιρρεπές σε βλάβη όταν χτυπηθεί εκεί ένα παιδί. Και όταν απαιτείται από τα παιδιά να σκύψουν για να χτυπηθούν, τα σεξουαλικά τους όργανα μπορεί να πληγωθούν. Εξάρθρωση κόκκυγα και μώλωπες σεξουαλικών οργάνων ως αποτέλεσμα βίαιων τιμωριών αναφέρονται συχνά από νοσοκομειακές αρχές.
Μερικοί άνθρωποι, στην απόπειρά τους να δικαιώσουν τα χτυπήματα στους παιδικούς γλουτούς, υποστηρίζουν ότι ο Θεός ή η φύση σχεδίασε αυτό το μέρος της ανατομίας για δαρμό. Αυτό το επιχείρημα είναι ανόητο. Κανένα μέρος του ανθρώπινου σώματος δε δημιουργήθηκε για να υποστεί βία.

Ο Σωματικός Κίνδυνος από το Χτύπημα στα Χέρια
Το παιδικό χέρι είναι ιδιαίτερα ευάλωτο διότι οι σύνδεσμοι, τα νεύρα, οι τένοντες και τα αιμοφόρα αγγεία είναι κοντά στο δέρμα το οποίο δεν έχει προστατευτικό ιστό από κάτω. Χτυπήματα στα χέρια πολύ μικρών παιδιών είναι πάρα πολύ επικίνδυνα για την ωρίμανση των δίσκων στα οστά τα οποία, αν βλαφτούν, μπορούν να προκαλέσουν δυσμορφία ή εξασθενημένη λειτουργία. Χτυπήματα στο παιδικό χέρι μπορούν επίσης να προκαλέσουν θλάσεις, εξαρθρώσεις και να οδηγήσουν σε πρώιμη οστεοαρθρίτιδα.

Τράνταγμα
Το τράνταγμα μπορεί να προκαλέσει σε ένα παιδί τύφλωση, εγκεφαλική βλάβη ακόμη και θάνατο

--
Posted By hamomilaki ♀ to Το χαμομηλάκι at 3/03/2007 02:40:00 μμ

ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

 

ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
ΑΣ ΓΙΝΟΥΜΕ ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ ΑΓΓΕΛΟΙ ΓΙ' ΑΥΤΑ

--
Posted By hamomilaki ♀ to Το χαμομηλάκι at 3/02/2007 07:57:00 μμ

ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΒΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

 

ΚΑΘΑΡΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΔΑΡΜΟ By JORDAN RIAK

Σήμερα, στην επιστημονική βιβλιογραφία δεν υποστηρίζεται πουθενά ο δαρμός. Αυτή είναι η κοινή θέση των ειδικών στην ψυχική υγεία, στην παιδική ανάπτυξη και επαγγελματιών άλλων σχετικών χώρων, εξελίσσεται εδώ και δεκαετίες και οι αρχές της μπορούν να εντοπιστούν αιώνες πριν.
Αυτό δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν υποστηρικτές της σωματικής τιμωρίας παιδιών, όπως θα ήταν και λανθασμένος ο ισχυρισμός πως δεν υπάρχουν υποστηρικτές της σωματικής τιμωρίας των συζύγων. Και οι δύο περιπτώσεις είναι ευρέως διαδεδομένες και οι άνθρωποι οι οποίοι χτυπούν άλλους συνήθως πιστεύουν ότι οι αιτίες είναι βάσιμες.
Η Μόνιμη Επίδραση στα Παιδιά
Κάποιοι ερευνητές ισχυρίζονται ότι κάθε βίαιη πράξη από έναν ενήλικο σε ένα παιδί αφήνει ένα συναισθηματικό σημάδι για όλη του τη ζωή, άσχετα από το πόσο σύντομη ή ελαφριά είναι αυτή η πράξη. Αυτό μπορούμε να το αποδείξουμε σε κάποιο βαθμό από την προσωπική εμπειρία. Οι περισσότεροι από εμάς παραδεχόμαστε ότι οι πιο ζωηρές και δυσάρεστες παιδικές αναμνήσεις είναι εκείνες οι οποίες αναφέρονται σε στιγμές που πληγωθήκαμε από τους γονείς μας. Μερικοί άνθρωποι βρίσκουν τόσο δυσάρεστη τη μνήμη τέτοιων γεγονότων που προσποιούνται ότι ήταν ασήμαντα, ή και αστεία. Θα διαπιστώσετε ότι χαμογελάνε όταν περιγράφουν τι τους είχε συμβεί. Η ντροπή και όχι η ευχαρίστηση τους κάνει να χαμογελάνε. Για την προστασία τους από τον τωρινό πόνο μεταμφιέζουν τη μνήμη συναισθημάτων του παρελθόντος.
Σε μία απόπειρα να αρνηθούν ή να μειώσουν τους κινδύνους του δαρμού, πολλοί από αυτούς που τον εξασκούν διαφωνούν λέγοντας «Ο ξυλοδαρμός διαφέρει πολύ από την παιδική κακοποίηση»,ή «Ένα μικρό χτύπημα στον πισινό δεν έβλαψε ποτέ κανέναν».Αλλά έχουν λάθος.
Μία καλή σύγκριση με το δαρμό είναι οι χημικές ενώσεις που περιέχουν μόλυβδο.
Οι περισσότεροι άνθρωποι παλαιότερων γενεών, ζούσαν σε σπίτια βαμμένα με μπογιά η οποία είχε ως βάση το μόλυβδο, και οι περισσότεροι επιβίωσαν χωρίς τα σχετικά συμπτώματα ασθένειας. Ήταν έξυπνοι, ή απλά τυχεροί; Σήμερα, δεν χρησιμοποιούμε πλέον αυτή τη μπογιά. Γνωρίζουμε. Παρόμοια, οι ενημερωμένοι γονείς αναγνωρίζουν ότι το να δέρνουν τα παιδιά είναι σα να τα εκθέτουν σε μία επικίνδυνη τοξική ουσία. Δεν ωφελεί σε τίποτα και το ρίσκο είναι μεγάλο.
Αλλά κάποιοι γονείς θα ρωτήσουν, «πως μπορείς να ισχυριστείς ότι είσαι καλός γονέας αν δεν αρπάξεις το παιδί που πρόκειται να τρέξει έξω σ'ένα δρόμο με κυκλοφορία και δεν του δώσεις ένα καλό χέρι ξύλο, ώστε οι προειδοποιήσεις σου για τον κίνδυνο να μη ξεχαστούν;»
Στην πραγματικότητα, το 'ξύλο' θέτει τα παιδιά σε μία κατάσταση ισχυρού συναισθηματικού μπλοκαρίσματος κάνοντας δύσκολο να πάρουν τα μαθήματα που, όπως υποστηρίζουν οι ενήλικες, προσπαθούν να διδάξουν. Δίνοντας 'ένα καλό χέρι ξύλο' δεν μειώνεται το άγχος του ενηλίκου ούτε βελτιώνεται η συμπεριφορά του παιδιού. Οι ενήλικοι που δέρνουν, τείνουν να θυμώνουν περισσότερο…Παιδιά που δέρνονται τείνουν να συμπεριφέρονται χειρότερα. Και η αρνητική επίδραση του δαρμού στο παιδί μπορεί να έχει μακρά ή μόνιμη διάρκεια. Δε διδάσκει στα παιδιά ότι τα αυτοκίνητα και τα φορτηγά είναι επικίνδυνα. Τους διδάσκει ότι οι ώριμοι από τους οποίους εξαρτώνται, είναι επικίνδυνοι.
Χαμένη Εμπιστοσύνη
Το δαρμένο παιδί είναι λιγότερο ικανό να βλέπει το γονέα ως πηγή αγάπης, προστασίας και παρηγοριάς, στοιχεία ζωτικά για την υγιή ανάπτυξη κάθε παιδιού. Στα μάτια του παιδιού ο γονέας φαίνεται να είναι τώρα πηγή κινδύνου και πόνου.
Ο φόβος, η μνησικακία και η δυσπιστία που προκύπτουν από το δαρμό, υποβιβάζουν τα αισθήματα προσκόλλησης του παιδιού για τους σημαντικότερους στην ζωή του ενήλικες. Το παιδί που προδίδεται, όπως και το παιδί στο οποίο δεν δίνεται επαρκής τροφή, ζέστη ή ξεκούραση, υποφέρει και αποτυγχάνει να ωριμάσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Απειλές
Κάποιοι γονείς σπάνια δέρνουν ή δεν δέρνουν καθόλου, αλλά πάντα απειλούν ότι θα κάνουν τρομερά πράγματα. «Αν δεν είσαι ήσυχος-η όσο μιλάω στο τηλέφωνο, θα σου ράψω το στόμα με μία μεγάλη βελόνα,» ή «Καλύτερα να προσέχεις, γιατί κάποιος θα σου κόψει τα δάχτυλα. Αυτό κάνουν στα άτακτα παιδιά που πιάνουν πράγματα που δεν πρέπει.» Το βρίσκουν εύκολο να χειρίζονται με τέτοιους τρόπους τα παιδιά-τουλάχιστον προσωρινά.
Αρχικά, καθώς τα παιδιά πιστεύουν τις απειλές των ενηλίκων, υπακούουν από φόβο. Αλλά σύντομα μαθαίνουν να εξαπατούν και να ψεύδονται ώστε να αποφύγουν τις φοβερές τιμωρίες που πιστεύουν ότι τους επιφυλάσσονται. Αργότερα, ενώ ανακαλύπτουν ότι οι απειλές είναι κενές, συμπεραίνουν (σωστά) ότι οι ώριμοι τους οποίους εμπιστευόταν κάποτε, είναι στην πραγματικότητα αναξιόπιστοι. Όταν 2
εκλείπει η εμπιστοσύνη με αυτόν τον τρόπο ανάμεσα στα παιδιά και στους στενότερους φροντιστές τους, η ικανότητα του παιδιού να σχηματίζει σχέσεις εμπιστοσύνης με άλλους μειώνεται επίσης. Αυτό ίσως να τα καθιστά ανίκανα δια βίου για συνεργασίες ή στενές σχέσεις.
Οι άνθρωποι που έχουν ζημιωθεί με αυτόν τον τρόπο τείνουν να βλέπουν όλες τις σχέσεις ως διαπραγματεύσεις, ως συμφωνίες οι οποίες είτε θα πετύχουν είτε θα χαθούν. Η αθωότητα, η ειλικρίνεια και η εμπιστοσύνη αντιμετωπίζονται ως αδυναμίες προς εκμετάλλευση, ακριβώς όπως συνέβη κάποτε στους ίδιους.
Δύναμη
Το 'ξύλο' διδάσκει στα παιδιά ότι η ανθρώπινη αλληλεπίδραση βασίζεται στη 'δύναμη', η οποία ορίζει το σωστό. Όσο περισσότερο έχει δαρθεί ένα παιδί τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα αυτό το παιδί να γίνει ένας ενήλικος που συναλλάσσεται με τους άλλους, όχι με το λόγο και το καλό παράδειγμα, αλλά με τη δύναμη. Ποιον τύπο ανθρώπου περιγράφουμε; Ο νταής είναι ένας τέτοιος άνθρωπος. Ο βιαστής είναι ένας τέτοιος άνθρωπος. Αυτός που δέρνει τη σύζυγο είναι ένας τέτοιος άνθρωπος. Ο τσαρλατάνος, ο απατεώνας, -κάθε ένας είναι τέτοιος άνθρωπος. Και τέτοιοι άνθρωποι είναι επίσης οι δειλοί και τα τσιράκια- οι οποίοι αντλούν ισχύ από δεύτερο χέρι με την προσκόλλησή τους σε τέτοιους ανθρώπους, όπως αυτοί που προαναφέραμε.

--
Posted By hamomilaki ♀ to Το χαμομηλάκι at 3/02/2007 07:37:00 μμ