ΟΥΑΙ!!!!!!!!!!

Διαβάζω στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων:
"Ένα δισεκατομμύριο εκατό εκατομμύρια ανθρώπους σε τουλάχιστον 37 χώρες πλήττει η πείνα και η έλλειψη τροφίμων, με αποτέλεσμα αναλυτές μιλούν ήδη για επικείμενο "πόλεμο της πείνας"."
μάλιστα!
Κατα τα άλλα η Ελλάδα έχει τα πιο χοντρά παιδιά στην Ευρώπη!
Αν το καλοσκεφτείς περνάμε καλά ε?
Έχουμε το καναπέ μας, παίζουμε το στοίχημά μας απο το κομπιούτερ μας, έχουμε μια γυναίκα, καμια δεκαριά παιδιά, τη γκόμενά μας, τη παρέα να βλέπουμε το "ΜΠΑΟΚ" ή το "Θρύλλο", πίνοντας μπύρες και τρώγοντας "σουφλάκια" με τζατζίκια και καμιά φορά πάμε και σε κανένα σκυλάδικο να νοιώσουμε άρχοντες, να πετάξουμε καμμιά χιλιαριά γαρούφαλα στο πιπίνι που μας ερέθισε στη πίστα και βλέποντας τα οπίσθια της γυναίκας του φίλου μας που χορεύει πάνω στο τραπέζι το άσμα της αοιδού "εκεί που καίγομαι πολύ"!
Χλίδα σου λέω!
Τι άλλο να ζητήσουμε απο τη ζωή?
Είμαστε καλοί γονείς, γιατι το παιδί μας των 8 ετών, απο 35 κιλά που πρέπει να ζυγίζει, φτάνει το καταπληκτικό ρεκόρ των 65 κιλών!
Άσε που στα 15 θα έχει μέσα στο δωμάτιό του δικιά του τηλεόραση, dvd, υπερσύγχρονο κομπιούτερ, να κάνει chat με ανώμαλους κωλόγερους και κατα τα άλλα θα απαιτούν χωρίς να ξέρουν να δίνουν σε γονείς κι αδέρφια μια σταγόνα χαράς!!
Κατα τα άλλα γι αυτά οι Θερμοπύλες θα είναι απλα το μέρος που κατούρησαν σε μια σχολική εκδρομή!
Έτσι τα έχουμε φιμωμένα κι εμείς τη κάνουμε λαμόγια απο τις αληθινές ανάγκες τους!
"Μάγκες" πατεράδες, που ειναι ανίκανοι και τρέμουν, μήπως και ερωτηθούν απο το παιδί τους για έρωτα, για αγώνα, για πνεύμα, για αληθινή ζωή!
Έτσι τυφλωμένα και αποχαυνωμένα μέσα στην επίπλαστη χλίδα, μπας και ξεχάσουν οτι ζούν!
θα μου πεις τώρα: ελα ρε συ Γιωργο! Υπερβολικός είσαι!
Ε καλά! ΕΙΜΑΙ!!!!
Όπως κι αυτό που διάβασα:
"Ένα δισεκατομμύριο εκατό εκατομμύρια ανθρώπους σε τουλάχιστον 37 χώρες πλήττει η πείνα και η έλλειψη τροφίμων, με αποτέλεσμα αναλυτές μιλούν ήδη για επικείμενο "πόλεμο της πείνας"."
και τι μας νοιάζει εμάς ρε? θα μου πειτε.
Έλα ντε!
Εμείς είπαμε! Είμαστε μια χώρα προηγμένη.
Με το δώρο του Πάσχα τρέξαμε στα jumbo, στο χασάπη για τα αρνιά και τα άντερα για να εορτάσομεν ως καλοί Χριστιανοί το Πάσχα!
Σιγά μη δώσουμε δεκάρα για να γίνουμε ανάδοχοι σε κανα παιδί στη Σομαλία ή στην Αιθιοπία!
Το ACTION AID (για τα παιδιά του τρίτου κόσμου) και η ΦΛΟΓΑ (για τα παιδιά με καρκίνο), νομίζουμε οτι είναι καινούργιο μοντέλο της μερτσέντες (επι το ελληνικότερον) ή κανένα καινούργιο μοντελάκι μακιγιάζ ή δονητών!
Αλήθεια συνΈλληνες της μάσας, έχουμε καταλάβει οτι τα παιδιά που πεινάνε στην Αφρική ή στην Ασία, είναι όλων μας?
Οτι όλοι μας αφήνουμε αυτά τα παιδιά να πεθαίνουν στη πείνα?
Δεν είπα να γίνουμε ολοι καλοί Σαμαρίτες και να τρέξουμε στην Αφρική να δώσουμε το "είναι" μας σα συνάνθρωποι.
Όχι μωρέ!
Ας μη φάει το παιδάκι σας ενα βράδυ δέκα σουβλάκια. Ας φάει εννέα!
Ας μη βγείτε με τη γκόμενα ενα βράδυ να τα πιείτε στα μουγκά στο μπαρ κι ας κάτσετε σπιτάκι σας, μπας και ερωτευτείτε!
Απλό?
Ναι θα μου πεις.
κι όλα αυτά τα χρηματάκια απο δυο πράγματα που σας πρότεινα να τα δώσετε στις οργανώσεις ενάντια στη πείνα στο τρίτο κόσμο.
Μια πείνα που είναι πλαστή!
Μια πείνα που την επιννόησαν και τη διαχειρίζονται οι ασπρουλιάρηδες τύρρανοι κάπου εκεί στα "thing tanks" της Αμερικής!
Μια πείνα, που στην ουσία τη φτιάξαν για να υποττάξουν λαούς και να ξεσκίσουν υπολήψεις και αξιοπρέπειες λαών και εθνών!
και τώρα έρχονται να ανησυχήσουν.
ωωωωωωωωω!!!!!!!!
Πονόψυχοι χοντροί κι αναίσθητοι φονιάδες των λαών!
Αλλά είπαμε! Εμείς περνάμε καλά!
Τα έχουμε όλα!
Όλα εκτός απο ένα!
ΤΗ ΨΥΧΗ ΜΑΣ!!
γιατι αυτή τη ξεπουλήσαμε στο διάολο για ενα σπιτάκι και μια μοναξιά!



"Ένα δισεκατομμύριο εκατό εκατομμύρια ανθρώπους σε τουλάχιστον 37 χώρες πλήττει η πείνα και η έλλειψη τροφίμων, με αποτέλεσμα αναλυτές μιλούν ήδη για επικείμενο "πόλεμο της πείνας"."

ΜΠΡΑΒΟ ΜΑΣ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

--
Ανάρτηση Από τον/την ΚΡΑΝΙΩΤΗΣ Γ. στο Το χαμομηλάκι τη 5/07/2008 02:54:00 μμ

FW: [Το χαμομηλάκι] ΟΥΑΙ!!!!!!!!!!

 

 

From: ????????? ?. [mailto:amorgos1962@msn.com]
Sent: Τετάρτη, 7 Μαΐου 2008 14:56
To: hamomili@gmail.com
Subject: [Το χαμομηλάκι] ΟΥΑΙ!!!!!!!!!!

 

Διαβάζω στο Αθηναικό Πρακτορείο Ειδήσεων:
"Ένα δισεκατομμύριο εκατό εκατομμύρια ανθρώπους σε τουλάχιστον 37 χώρες πλήττει η πείνα και η έλλειψη τροφίμων, με αποτέλεσμα αναλυτές μιλούν ήδη για επικείμενο "πόλεμο της πείνας"."
μάλιστα!
Κατα τα άλλα η Ελλάδα έχει τα πιο χοντρά παιδιά στην Ευρώπη!
Αν το καλοσκεφτείς περνάμε καλά ε?
Έχουμε το καναπέ μας, παίζουμε το στοίχημά μας απο το κομπιούτερ μας, έχουμε μια γυναίκα, καμια δεκαριά παιδιά, τη γκόμενά μας, τη παρέα να βλέπουμε το "ΜΠΑΟΚ" ή το "Θρύλλο", πίνοντας μπύρες και τρώγοντας "σουφλάκια" με τζατζίκια και καμιά φορά πάμε και σε κανένα σκυλάδικο να νοιώσουμε άρχοντες, να πετάξουμε καμμιά χιλιαριά γαρούφαλα στο πιπίνι που μας ερέθισε στη πίστα και βλέποντας τα οπίσθια της γυναίκας του φίλου μας που χορεύει πάνω στο τραπέζι το άσμα της αοιδού "εκεί που καίγομαι πολύ"!
Χλίδα σου λέω!
Τι άλλο να ζητήσουμε απο τη ζωή?
Είμαστε καλοί γονείς, γιατι το παιδί μας των 8 ετών, απο 35 κιλά που πρέπει να ζυγίζει, φτάνει το καταπληκτικό ρεκόρ των 65 κιλών!
Άσε που στα 15 θα έχει μέσα στο δωμάτιό του δικιά του τηλεόραση, dvd, υπερσύγχρονο κομπιούτερ, να κάνει chat με ανώμαλους κωλόγερους και κατα τα άλλα θα απαιτούν χωρίς να ξέρουν να δίνουν σε γονείς κι αδέρφια μια σταγόνα χαράς!!
Κατα τα άλλα γι αυτά οι Θερμοπύλες θα είναι απλα το μέρος που κατούρησαν σε μια σχολική εκδρομή!
Έτσι τα έχουμε φιμωμένα κι εμείς τη κάνουμε λαμόγια απο τις αληθινές ανάγκες τους!
"Μάγκες" πατεράδες, που ειναι ανίκανοι και τρέμουν, μήπως και ερωτηθούν απο το παιδί τους για έρωτα, για αγώνα, για πνεύμα, για αληθινή ζωή!
Έτσι τυφλωμένα και αποχαυνωμένα μέσα στην επίπλαστη χλίδα, μπας και ξεχάσουν οτι ζούν!
θα μου πεις τώρα: ελα ρε συ Γιωργο! Υπερβολικός είσαι!
Ε καλά! ΕΙΜΑΙ!!!!
Όπως κι αυτό που διάβασα:
"Ένα δισεκατομμύριο εκατό εκατομμύρια ανθρώπους σε τουλάχιστον 37 χώρες πλήττει η πείνα και η έλλειψη τροφίμων, με αποτέλεσμα αναλυτές μιλούν ήδη για επικείμενο "πόλεμο της πείνας"."
και τι μας νοιάζει εμάς ρε? θα μου πειτε.
Έλα ντε!
Εμείς είπαμε! Είμαστε μια χώρα προηγμένη.
Με το δώρο του Πάσχα τρέξαμε στα jumbo, στο χασάπη για τα αρνιά και τα άντερα για να εορτάσομεν ως καλοί Χριστιανοί το Πάσχα!
Σιγά μη δώσουμε δεκάρα για να γίνουμε ανάδοχοι σε κανα παιδί στη Σομαλία ή στην Αιθιοπία!
Το ACTION AID (για τα παιδιά του τρίτου κόσμου) και η ΦΛΟΓΑ (για τα παιδιά με καρκίνο), νομίζουμε οτι είναι καινούργιο μοντέλο της μερτσέντες (επι το ελληνικότερον) ή κανένα καινούργιο μοντελάκι μακιγιάζ ή δονητών!
Αλήθεια συνΈλληνες της μάσας, έχουμε καταλάβει οτι τα παιδιά που πεινάνε στην Αφρική ή στην Ασία, είναι όλων μας?
Οτι όλοι μας αφήνουμε αυτά τα παιδιά να πεθαίνουν στη πείνα?
Δεν είπα να γίνουμε ολοι καλοί Σαμαρίτες και να τρέξουμε στην Αφρική να δώσουμε το "είναι" μας σα συνάνθρωποι.
Όχι μωρέ!
Ας μη φάει το παιδάκι σας ενα βράδυ δέκα σουβλάκια. Ας φάει εννέα!
Ας μη βγείτε με τη γκόμενα ενα βράδυ να τα πιείτε στα μουγκά στο μπαρ κι ας κάτσετε σπιτάκι σας, μπας και ερωτευτείτε!
Απλό?
Ναι θα μου πεις.
κι όλα αυτά τα χρηματάκια απο δυο πράγματα που σας πρότεινα να τα δώσετε στις οργανώσεις ενάντια στη πείνα στο τρίτο κόσμο.
Μια πείνα που είναι πλαστή!
Μια πείνα που την επιννόησαν και τη διαχειρίζονται οι ασπρουλιάρηδες τύρρανοι κάπου εκεί στα "thing tanks" της Αμερικής!
Μια πείνα, που στην ουσία τη φτιάξαν για να υποττάξουν λαούς και να ξεσκίσουν υπολήψεις και αξιοπρέπειες λαών και εθνών!
και τώρα έρχονται να ανησυχήσουν.
ωωωωωωωωω!!!!!!!!
Πονόψυχοι χοντροί κι αναίσθητοι φονιάδες των λαών!
Αλλά είπαμε! Εμείς περνάμε καλά!
Τα έχουμε όλα!
Όλα εκτός απο ένα!
ΤΗ ΨΥΧΗ ΜΑΣ!!
γιατι αυτή τη ξεπουλήσαμε στο διάολο για ενα σπιτάκι και μια μοναξιά!



"Ένα δισεκατομμύριο εκατό εκατομμύρια ανθρώπους σε τουλάχιστον 37 χώρες πλήττει η πείνα και η έλλειψη τροφίμων, με αποτέλεσμα αναλυτές μιλούν ήδη για επικείμενο "πόλεμο της πείνας"."

ΜΠΡΑΒΟ ΜΑΣ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

--
Ανάρτηση Από τον/την ΚΡΑΝΙΩΤΗΣ Γ. στο Το χαμομηλάκι τη 5/07/2008 02:54:00 μμ

Τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου....

Βαθιά χαράματα, και απέναντί της έχει τον Υμηττό. Σκοτάδι ακόμα, μαύρο σύννεφο σκεπάζει την κορυφή με τις κεραίες. Η απόσταση έχει σχεδόν εκμηδενιστεί. Θα 'λεγε πως αν έκανε μερικές εκατοντάδες μόνο βήματα θα έφτανε στο βουνό. Δεν έκανε ακριβώς κρύο. Ήταν μια υγρασία απαίσια που διαπερνούσε το μακρύ μπουφάν και το κασκόλ της. Μια υγρασία που τη διαπερνούσε μέχρι το κόκαλο. Άναψε τσιγάρο και αφέθηκε στις σκέψεις της. Από το τζάμι του μεγάλου παράθυρου έβλεπε τους αρρώστους που κοιμόντουσαν. Η αναπνοή του πεθερού της ήταν κανονική και ήταν ήρεμος.
Απέναντι ακριβώς από το δικό της άρρωστο ήταν το μεγάλο δράμα. Ένας πανύψηλος γέροντας, τόσο ψηλός που και με λυγισμένα τα γόνατα το κρεβάτι δεν τον χωρούσε. Γυμνός εντελώς κάτω από την κουβέρτα του, με δυσκολία ανέπνεε, παρά τη μάσκα οξυγόνου που είχε στο πρόσωπο.

Τον έφεραν από το γηροκομείο και τον παράτησαν, της είπε η νοσοκόμα που έκανε τη βάρδια της, εκνευρισμένη πολύ.
Ξημέρωναν Χριστούγεννα βλέπεις….

Στο κομοδίνο του Νίκου, έτσι τον ονόμασε, επειδή της φάνηκε ότι ήταν πρώην ναυτικός, δεν υπήρχε σχεδόν τίποτα. Ούτε ταλκ, ούτε οινόπνευμα, ούτε κάτι που να δείχνει ότι κάποιος έρχεται και τον φροντίζει.
Έσβησε το τσιγάρο και μπήκε στο θάλαμο. Πήγε κοντά του. Μια αφόρητη βρώμα χτύπησε τα ρουθούνια της μόλις σήκωσε την κουβέρτα του. Είχε ανοίξει ο δύστυχος. Ακίνητος ποιος ξέρει από πότε, είχε μια τεράστια πληγή πίσω του και ανοιγμένες τις φτέρνες.
Παρά λίγο να βάλει τις φωνές. Κράτησε την ψυχραιμία της και φώναξε τη νευριασμένη «αδερφή». Κάνε κάτι, της είπε, κάνε κάτι…θα σε βοηθήσω.
Τους πήρε μισή ώρα να «περιποιηθούν» της πληγές του. Για μισή ώρα παρακαλούσε το Θεό να τον πάρει το συντομότερο. Κάθισε δίπλα στο δικό της άρρωστο, ελαφρώς ανακουφισμένη. Έγειρε στο κρεβάτι και αποκοιμήθηκε.
Για λίγο όμως, γιατί ένα ζευγάρι μπήκε μέσα σχεδόν φωνάζοντας. Διατελούσαν εν ευθυμία, είχαν πιει λίγο παραπάνω. Ήταν σαφές ότι από διασκέδαση γυρνούσαν. Για να δούμε, ρε Σούλα, τι κάνει και πάμε για ύπνο, είπε ο «κύριος», ακριβά αλλά κακόγουστα ντυμένος.
-Κοίτα χάλια, είπε με τη σειρά της η «κυρία», τις πληρώνεις να προσέχουν τους αρρώστους κι αυτές κοιμούνται.
-Ξένη είναι, τι περιμένεις; Σχολίασε ο τύπος.
Μιας και δεν υπήρχε άλλη στο θάλαμο, κατάλαβε ότι η μπηχτή ήταν για εκείνη. Την πέρασαν για αποκλειστική νοσοκόμα, και μάλιστα αλλοδαπή.
Δε μίλησε, ίσως γιατί καρφώθηκε το βλέμμα της στο παλτό της «Σούλας».
Δεν πάει ένας μήνας που είχε βγει στα μαγαζιά της Κηφισιάς.
Σε μια πανάκριβη βιτρίνα το ίδιο αυτό παλτό το είχε σταμπάρει. Ξέροντας καλά ότι είναι πανάκριβο, μπήκε για να το δοκιμάσει .
Είναι εξαιρετικό κομμάτι, της είπε η πωλήτρια.
Αντιλόπη γνήσια. Και πράγματι ήταν υπέροχο επάνω της.
Παρά την οικολογική της συνείδηση, ομολόγησε στον εαυτό της, ότι αν είχε τη δυνατότητα ίσως έμπαινε στον πειρασμό να το αγοράσει.
Τώρα το είδε φορεμένο από τη «Σούλα», και αυτό την εκνεύρισε. Γνήσια αντιλόπη, λοιπόν, η «κυρία»…. Ζώον επί ζώου, σκέφτηκε.
Φλυάρησαν για λίγο πάνω από το κεφάλι του Νίκου,
και μετά βγήκαν στη βεράντα για τσιγάρο.
Πάνω στο κομοδίνο του υπήρχε μόνο μια κάρτα
με ευχές για περαστικά,
από τον παπά του νοσοκομείου, και ένα κεράκι, βαμμένο με ασημομπογιά, με δυο Αγιοβασίληδες σκαρφαλωμένους επάνω του για στολίδι.
Της ήρθε μια ιδέα.
Πήρε την κάρτα και έγραψε γρήγορα το παρακάτω κείμενο (απόσπασμα από κάποιο λόγο του Λυσία), όπως το θυμόταν πάνω κάτω:
"…εάν τις λέγει εν τω δήμω, τον πατέρα τύπτων
ή την μητέρα, ή μη τρέφων, ή μη παρέχων οίκησιν,
ούτος εστίν αισχρώς βεβιωκώς, και ο νομοθέτης
ουκ εά αυτόν λέγειν.»
Και από κάτω τη μετάφραση:
« εάν κάποιος ενώ θέλει να πολιτεύεται
(να είναι πολίτης), κτυπά τον πατέρα ή τη μάνα του,
ή δεν τους παρέχει στέγη και τροφή,
είναι παλιάνθρωπος, και ο νομοθέτης
δεν του επιτρέπει να συμμετέχει στα κοινά
και να συμβουλεύει την πόλη.»
Ελπίζοντας ότι κάποια ματιά θα ρίξουν, την έβαλε στη θέση της.
Και πράγματι. Η «Σούλα» αφού έβαλε στο τσαντάκι της το κεράκι
(τι να το κάνει ο γέρος άλλωστε;), άνοιξε την κάρτα.
Είχε μισοκλείσει τα μάτια, αλλά δεν έχασε ούτε μια στιγμή από την αντίδραση και των δυο.
Εκείνη έγινε έξαλλη και τα 'βαλε με το προσωπικό. Εκείνος της είπε να σκάσει και την έσπρωξε, σχεδόν, για να φύγουν.
Καλά Κριστούγκεννα, τους είπε χαμογελώντας, με την ελπίδα ότι η γαλοπούλα το μεσημέρι, αν κάποια ανθρωπιά τους είχε απομείνει, θα τους έπεφτε κάπως βαριά.



--
Ανάρτηση Από τον/την Αστεράση στο Το χαμομηλάκι τη 5/10/2008 08:41:00 μμ

Η αγάπη ως αντικαταθλιπτικό (Για μικρά και μεγάλα χαμομηλάκια)

ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΕΤΕ

ΤΗΝ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ

ΚΑΙ NA ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΤΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ

Η αγάπη είναι τόσο σημαντική για την ψυχοσωματική μας ισορροπία όσο είναι και το νερό για τη βιολογική. Όσο περισσότερο αγαπούμε, τόσο πιο 'γεμάτοι' αισθανόμαστε σε συναισθηματικό επίπεδο και επιβεβαιωνόμαστε υπαρξιακά.

 

Όσο λιγότερο αγαπούμε, τόσο περισσότερο ευάλωτοι γινόμαστε σε διάφορες αρνητικές καταστάσεις που επηρεάζουν την ψυχολογία μας, όπως π.χ. η κατάθλιψη.
Η σύνδεση μεταξύ αισθημάτων αγάπης και καταθλιπτικών συμπτωμάτων , είναι αντιστρόφως ανάλογη. Δηλαδή όσο περισσότερη αγάπη είναι εμφανής στη ζωή μας τόσο λιγότερο ευάλωτοι παρουσιαζόμαστε , μπροστά στην 'ασθένεια ' του αιώνα μας όπως έχει χαρακτηριστεί, την κατάθλιψη. Η αγάπη είναι πιθανόν ένα από τα καλύτερα αντικαταθλιπτικά ,γιατί ένας από τους συνηθέστερους λόγους που οδηγούμαστε σε κατάθλιψη είναι η σκέψη ότι δεν μας αγαπάει κανείς.

Τα περισσότερα άτομα με κατάθλιψη δεν αγαπούν τους εαυτούς τους και δεν αισθάνονται ότι οι άλλοι τους αγαπούν. Επικεντρώνονται εξαιρετικά στους εαυτούς τους , γεγονός που τους καθιστά λιγότερο ελκυστικούς και τους αποθαρρύνει από την δυνατότητα ανάπτυξης κοινωνικών δεξιοτήτων που θα τους βοηθήσουν να αγαπηθούν.
Υπάρχει ένας μύθος στους καιρούς μας ότι η αγάπη είναι κάτι που απλά συμβαίνει δίνοντας της έτσι μεγάλη τυχαιότητα... Τα άτομα με κατάθλιψη λοιπόν, πολλές φορές παθητικά αναμένουν να βρεθεί κάποιος να τους εκδηλώσει αισθήματα αγάπης. Όμως η αγάπη δεν αναπτύσσεται έτσι. Για να αγαπηθείς και να διαρκέσει αυτή η αγάπη χρειάζεται ενεργητικότητα , κοινωνικοποίηση καθώς και εκμάθηση κοινωνικών δεξιοτήτων.
Οι περισσότεροι εννοιολογικά κωδικοποιούμε την αγάπη μέσα από την λαϊκή κουλτούρα.' Μαθαίνουμε' ότι η αγάπη είναι κάτι μαγικό που μας δίνει φτερά. Ωστόσο αυτή η εκλαϊκευμένη αντίληψη της αγάπης αποτελείται από μη ρεαλιστικές προσδοκίες που αναπτύσσουμε και σχετίζονται με τον αυτοσκοπό της 'διασκέδασης'. Το υλιστικό πρότυπο μας μαθαίνει η προσοχή μας να έλκεται από οτιδήποτε έχει ως επακόλουθο την πρόσκαιρη ικανοποίηση. Έτσι λοιπόν αποκωδικοποιούμε ως αγάπη ο,τιδήποτε απλά αποσπά την προσοχή μας και παρουσιάζεται ως ερωτικό σκίρτημα ,γεμάτο ενθουσιασμό αλλά χωρίς ποιότητα..
Μια συνέπεια αυτού είναι το γεγονός, ότι όταν βιώνουμε την πραγματική αγάπη αναστατωνόμαστε και απογοητευόμαστε γιατί αυτού του είδους η αγάπη δεν ταυτίζεται με το ανάλογο κοινωνικό πρότυπο της αγάπης. Κάποιοι από μας γινόμαστε απαιτητικοί και αγχωτικά διεκδικούμε την αγάπη όπως εμείς την έχουμε προκαθορίσει και ας είναι -όπως είπαμε πριν- λανθασμένα οροθετημένη.
Είναι λοιπόν απαραίτητο πριν προσπαθήσουμε να συσχετισθούμε με την αγάπη να αναρωτηθούμε για την ορθότητα του ιδιαίτερου τρόπου που αντιλαμβανόμαστε την αγάπη. Πολλές φορές η δική μας ερμηνεία για την αγάπη συσχετίζεται με συναισθήματα κατάθλιψης ,όταν αναλαμβανόμαστε ότι δεν μπορούμε να την βιώσουμε. Παρακάτω προτείνω μια στρατηγική που πιθανότατα σας βοηθήσει να προσδοκήσετε πιο αισιόδοξα την αγάπη ,ως κάτι που μπορείτε και εσείς να γευθείτε:
Διαχωρίσετε τον ενθουσιασμό από την αγάπη. Ο ενθουσιασμός είναι το ψυχολογικό στάδιο ενός έντονου σκιρτήματος. Είναι έντονο αλλά δεν έχει μεγάλη διάρκεια. Είναι το πρώτο στάδιο μιας μαγευτικής έλξης που όλα δείχνουν να είναι τέλεια. Κατά μέσο όρο αυτό το στάδιο διαρκεί περίπου έξι μήνες. Υπό συνθήκες μπορεί να οδηγήσει στην δημιουργία αισθημάτων αγάπης, για αυτό το λόγο λοιπόν δεν είναι επιθυμητό να αυθυποβάλλεστε πως κάθε φορά που νιώθετε το σκίρτημα ότι σίγουρα θα εξελιχθεί σε αγάπη.
Για να είσαστε σε θέση να βιώσετε την αγάπη είναι επιθυμητό να έχετε την κατάλληλη ψυχολογία καθώς και να διαθέτετε την ανάλογη προσωπικότητα. Ο Έρικ Φρομ προσδιόρισε την αγάπη ως 'πράξη θέλησης'. Αυτό σημαίνει ότι οι ίδιοι δίνετε τα κίνητρα στον εαυτό σας για να συναντηθείτε κάποια στιγμή με την αγάπη. Ο τολμών νικά εξάλλου.
Η κοινωνικοποίηση σας εξαρτάται άμεσα από τις μεθόδους επικοινωνίας που χρησιμοποιείτε. Αυτή η επικοινωνία θα σας βοηθήσει να αισθανθείτε ότι κάποιος σας κατανοεί και ότι δεν είστε μόνοι. Θωρακίζετε τον εαυτό σας λοιπόν απέναντι στην κατάθλιψη και στις θλιβερές σκέψεις ότι θα είστε παντοτινά μόνοι σας.
Πάντα υπάρχουν σημαντικές διαφορές μεταξύ δυο ανθρώπων και ακόμα και όταν μια σχέση εξελίσσεται καλά αυτές θα αναδύονται. Το σημαντικό σε αυτό το στάδιο είναι να εντοπίσετε τις διαφορές αυτές και να τις διαπραγματευτείτε από κοινού ,έτσι ώστε να μη σας απομακρύνουν από το σύντροφο σας και δηλητηριαστεί η σχέση. Αυτό γίνεται συνήθως κατανοώντας το κοινωνικό και πολιτιστικό υπόβαθρο του άλλου όπως και με το να μπορείτε να εκφράσετε στο σύντροφο σας ποιοι είσαστε και τι θέλετε ξεκάθαρα. Όταν οι διαφορές σας κοινοποιηθούν και στους δυο ,τις επεξεργάζεστε μαζί μέχρι να οδηγηθείτε σε ένα κοινό στάδιο όπου και οι δυο αισθάνεστε ασφαλείς και μπορείτε να παρουσιάζεστε όπως πραγματικά είστε χωρίς να καταπιέζεστε .
Επικεντρωθείτε στο σύντροφο σας. Αποκρυπτογραφήστε τις ανάγκες του και μην ασχολείστε αποκλειστικά με το αν σας συμπεριφέρεται καλά και με το τι κερδίζετε εσείς από αυτή τη σχέση. Τί πραγματικά χρειάζεται ο σύντροφος σας ώστε να αισθάνεται καλά; Αυτή ομολογουμένως είναι μια αρκετά δύσκολη ικανότητα να μαθευτεί λόγω της κοινωνικής κουλτούρας μας η οποία μας επιβάλλει να «φοράμε» ένα ναρκισσιστικό προσωπείο όπου κάτω από αυτό ,οι ανάγκες μας και μόνο ,προσελκύουν την προσοχή μας. Φυσικά σε όλη την διαδικασία δεν ξεχνάτε την ύπαρξη σας, βεβαιωνόσαστε ότι φροντίζετε ποιοτικά και τον εαυτό σας.
Συχνά η κατάθλιψη κρατά εγκλωβισμένους τους ανθρώπους στους εαυτούς τους ,έτσι ώστε να αδυνατούν να προσηλωθούν στους άλλους άρα δεν μπορούν και να μάθουν να αγαπούν. Όσο περισσότερο ασχολείστε με τους άλλους και μαθαίνετε να αλληλεπιδράτε και αναγνωρίζετε /ανταποκρίνεστε στις ανάγκες των άλλων τόσο πιο «διαβασμένοι» θα είστε για να μπορείτε να αγαπήσετε.
Η «πραγματικότητα» της κατάθλιψης δεν είναι η μόνη που μπορεί να ερμηνεύσει τα καθημερινά φαινόμενα. Η πραγματικότητα του αγαπημένου σας είναι εξίσου σημαντική με τη δική σας και είναι πολύ θετικό να το αναγνωρίσετε αυτό. Αν βρίσκεστε σε καταθλιπτικό στάδιο προσπαθήσετε να ξεφύγετε από την εγωκεντρική διάσταση που συντηρεί την κατάθλιψη σας.
Πολλές φορές επίσης η κατάθλιψη σας είναι δυνατόν να σχετίζεται με ευερεθιστότητα απέναντι σε καταστάσεις απόρριψης σας.

Λόγω χαμηλής αυτοεκτίμησης που συνεπάγεται η κατάθλιψη ,οποιαδήποτε δυσαρμονία στη σχέση σας αυτόματα αποκωδικοποιείται από σας τους ίδιους ως δική σας 'ανικανότητα'.

Η 'ανικανότητα' που οι ίδιοι λοιπόν αποδίδετε σε σας, ασυνείδητα σας επιβεβαιώνει ότι αξίζετε μια απορριπτική συμπεριφορά από το σύντροφο σας. Όμως έτσι τελικά η απόρριψη σας στην πραγματικότητα γεννιέται από τον δικό σας λανθασμένο τρόπο μετάφρασης κάποιου υπαρκτού ή μη υπαρκτού προβλήματος στη σχέση και ενδυναμώνει την κατάθλιψη. Πριν σας αγαπήσουν είναι αναγκαίο να αγαπάτε τους εαυτούς σας και να ενδυναμώσετε την αυτοαντίληψη σας
Ένας αποτελεσματικός τρόπος να αντισταθείτε σε αυτό το φαινόμενο είναι να συνειδητοποιήσετε ότι αυτός ο αυτόματος τρόπος σκέψης είναι δυνατός αλλά εικονικός ,δηλαδή υπόκειται σε αλλαγή. Υπό την μορφή εσωτερικού διαλόγου διορθώστε την λανθασμένη εκτίμηση σας και πείτε π.χ: 'δεν με απορρίπτει πραγματικά ο σύντροφος μου, αυτή δεν είναι πραγματική επιβεβαίωση προβληματικότητας μου' ή 'δεν πρέπει να αυτοκατηγορούμαι, είναι κάτι που δεν ήξερα να αντιμετωπίσω αλλά τώρα προσπαθώ γενναία'.
Όταν λοιπόν ερμηνεύσετε την κατάσταση με ένα διαφορετικό τρόπο τότε μπορείτε να προσπαθήσετε να δράσετε ενεργητικότερα και δυναμικότερα μέσα στη σχέση. Εδώ λοιπόν επιβεβαιώνεται ο αρχαίος μας προγονός ,φιλόσοφος Επίκτητος που διακήρυξε ότι δεν επηρεαζόμαστε τόσο από τα φαινόμενα όπως συμβαίνουν αλλά πολύ περισσότερο από τον τρόπο που τα ερμηνεύουμε.
Στον Αλχημιστή ο Κοέλο διαμήνυσε ότι αν κάτι το θελήσουμε πάρα πολύ τότε το σύμπαν θα συνωμοτήσει μαζί μας για να το πετύχουμε. Στη περίπτωση της αγάπης θα μπορούσε αυτό να σημαίνει ότι μόνο αν ενεργοποιήσουμε τον εαυτό μας, έχουμε πιθανότητες να πορευθούμε στο μονοπάτι της αγάπης ....

Η κατάθλιψη δεν είναι ανυπέρβλητο εμπόδιο στην προσπάθεια να αγαπηθούμε και να αγαπήσουμε. Για να διαβούμε με περίσσιο θάρρος όμως, χρειάζεται προσωπική ανάπτυξη και αισιόδοξη θέαση των πραγμάτων.

 

http://www.cognitiveanalytic.gr

--
Ανάρτηση Από τον/την Vassileia στο Το χαμομηλάκι τη 5/08/2008 11:11:00 μμ

Μεγάλη Παρασκευή: Παγκόσμια ημέρα αποξένωσης

Και πάλιν είπε διψώ

Πλάστηκε ο άνθρωπος για τον Παράδεισο.

Η κορωνίδα της δημιουργίας είχε την ευκαιρία να κυβερνά, να τακτοποιεί και να απολαμβάνει τη Δημιουργία.

Από τη στιγμή που ελεύθερα αποφάσισε για το δικό του θέλω, έχασε τον εαυτό του και απομακρύνθηκε από την Κοινωνία της Αγάπης.

Αυτό το ΘΕΛΩ, το αποφάσισε με πλήρη συνείδηση, με ελεύθερη βούληση.

Θέλω εγώ, είπε ο υπερφίαλος άνθρωπος, διψασμένος για πλούτη και δόξα.

Προέταξε το ΕΓΩ του. Ο εγωισμός, η άρνηση της αγάπης, κυριάρχησε.

Άρχισε να αποθηκεύει τα υπάρχοντά του, έπεσε στην πλεονεξία.

Συσσώρευσε τα αγαθά του και έχασε τον εαυτό του.

Τον εαυτό του και τον συνάνθρωπο.

Αμάρτησε, αστόχησε, έγινε ξένος.

Κλεισμένος στο αποξενωμένο ΕΓΩ του, ζει στη δική του κόλαση, την Κόλαση της ΜΟΝΑΞΙΑΣ του.

 

Και ήρθε Εκείνος.

Ήπλωσεν τας παλάμας και ΗΝΩΣΕΝ τα διεστώτα.

Άνοιξε πάλιν, μπροστά στον αποξενωμένο άνθρωπο την ευθείαν ΟΔΟΝ της Κοινωνίας της Αγάπης.

Ο δρόμος της Αγάπης, της προσφοράς, είναι ο δρόμος που από την Κόλαση της αποξένωσης οδηγεί στον Παράδεισο της Κοινωνίας, της επικοινωνίας.

Ο δρόμος πλέον είναι ανοιχτός για όλους τους ανθρώπους, αρκεί να το θελήσουν.

--
Ανάρτηση Από τον/την hamomilaki ♂ στο Το χαμομηλάκι τη 4/24/2008 11:29:00 μμ

Ιησούν ή Βαρραβά?

Διαχρονικό δίλλημα.
Ιησούν ή Βαραββά?
Αλήθεια ή ψέμα?
Έρωτας η σύμβαση έργου?
"Θέλω" ή "πρέπει"?
Ζωή ή καναπές?
Απαντημένο αυτό το δίλλλημα ποτέ δε θα είναι.
Ο λόγος απλός:
Ο αιώνιος πόλεμος ψυχής και χώματος!
Πόσοι απο μας ξέρουμε και αναγνωρίζουμε τη ψυχή μας σαν αυτό που κινεί τη ζωή μας?
Πόσοι απο μας ξέρουμε οτι χωρίς αυτήν δεν υπάρχουμε?
Οτι, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, πεθαίνουμε κάθε μέρα μαζί με τα επιτόκιά μας, τα jumbo μας, το δελτίο των οκτώ?
Ξημερώνει και βραδυάζει κάθε μέρα κάνοντας τα ίδια και τα ίδια.
Δηλωμένα ολα!
Προδιαγεγραμμένα όλα.
Εμείς,
τα παιδιά μας,
η ζωή μας!
Η ευτυχία είναι αλλού!
Είναι κάθε μέρα να σηκώνεσαι μ' ενα χαμόγελο σ' αυτούς που είναι μέσα στο σπίτι σου.
μ' ενα χαμόγελο σ' αυτούς που έρχεσαι σε επαφή.
μ' ενα χαμόγελο πάνω απ' όλα στον εαυτό σου!
Κάνε το και θα με θυμηθείς.
Θα νοιώσεις καλλίτερα.
κι αν έρθεις ή σε βάλουν στο δίλλημα "Ιησούν ή Βαρραβά", διάλλεξε το πρώτο.
Το ξέρω!
Είναι το δυσκολότερο.
Είναι δύσκολο το μονοπάτι της αγάπης.
Έχει ανηφόρα!
Μόνο που σα φτάσεις στη κορφή, θα 'χεις κατακτήσει κατι παραπάνω απ' όλες τις κατακτήσεις αυτού του κόσμου:
Θα 'χεις κατακτήσει τη ψυχή σου!
Θα 'χεις κατακτήσει τον ίδιο σου τον εαυτό!
Θα 'χεις κατακτήσει τον ίδιο το Χριστό. Δηλαδή εσένα!



Όλη η ζωή είναι υπόθεσις χαμόγελο
Είναι ένα γεια σου σ' έναν άγνωστο στον δρόμο
Να σπλαχνιστείς τον κουρασμένο ταχυδρόμο
Ένα νεράκι να προσφέρεις με χαμόγελο
Και δεν θα νοιώθει το φορτίο του στον ώμο

Να πεις – στον πόλεμο δεν πάω
Αλλά με χαμόγελο
Να πεις σε κάποιον – χτύπα με
Αλλά δεν σε χτυπάω
Να πεις σ'αυτόν που σε μισεί – μίσησέ με εσύ
Αλλά εγώ πολύ πολύ σε αγαπάω

Όλη η ζωή είναι υπόθεσις χαμόγελο
Είναι ένα γεια σου σ' ένα άγνωστο στον δρόμο
Να σπλαχνιστείς τον κουρασμένο ταξιδιώτη
Να τον ρωτήσεις – τι συμβαίνει με χαμόγελο
Να δεις τι εύκολοι κι απλοί που 'ν' οι ανθρώποι

Να ημερέψεις την ζωή που αγριεύτηκε
Να δεις που όλοι και κανένας μας δεν φταίει
Αν πεις σε κάποιον στην ουρά
πάρ'την δική μου τη σειρά
Να δεις που όλοι τους θα πάνε τελευταίοι

Εύκολη θα'ναι η ζωή μ΄ένα χαμόγελο
Μια καλημέρα στον ανήξερο διαβάτη
Είμαστε όλοι μας φτωχοί
Γυμνοί γεννιόμαστε γυμνοί
Και δεν υπάρχει άλλο ρούχο απ' την αγάπη

(Στίχοι: Σώτια Τσώτου)

--
Ανάρτηση Από τον/την ΚΡΑΝΙΩΤΗΣ Γ. στο Το χαμομηλάκι τη 4/22/2008 02:48:00 μμ

Απλά μαθήματα Πολιτικού Ήθους

ΛΥΣΙΑ ΚΑΤΑ ΑΛΚΙΒΙΑΔΟΥ ΛΙΠΟΤΑΞΙΟΥ (12-13)


Ο Αλκιβιάδης, γιος του ομώνυμου γνωστού πολιτικού και της Ιππαρέτης, κατηγορείται ότι, ενώ κατατάχθηκε το 395/4 π.Χ. για να πολεμήσει ως οπλίτης στην Αλίαρτο της Βοιωτίας, λόγω της δειλίας του μεταπήδησε στο σώμα των ιππέων, μολονότι αυτό απαγορευόταν για κάποιον που δεν είχε προηγουμένως δοκιμαστεί ενώπιον της Βουλής.
Ο ΛΥΣΙΑΣ ως δημόσιος κατήγορος, δηλώνει την πρόθεσή του να επιτύχει την τιμωρία του κατηγορουμένου.

1. Ελεύθερη απόδοση
Πιστεύω, κύριοι δικαστές, ότι οι καταδικαστικές σας αποφάσεις δεν αποσκοπούν μόνον στην τιμωρία των ενόχων αλλά έχουν σκοπό να κάνουν σωφρονέστερους και τους άλλους που παρανομούν, ή έχουν την πρόθεση να παρανομήσουν.
Στην περίπτωση που τιμωρείτε ασήμαντους μόνον ανθρώπους κανένας από τους υπόλοιπους πολίτες δεν πρόκειται να παραδειγματιστεί, εφόσον κανένας δεν πρόκειται να πληροφορηθεί τις καταδικαστικές σας αποφάσεις. Εάν όμως τιμωρείτε τους διάσημους ενόχους, θα γίνει γνωστό σε όλους, με αποτέλεσμα αυτό να λειτουργήσει ως παράδειγμα και η κοινωνία να βελτιωθεί. Εάν λοιπόν καταδικάσετε τον Αλκιβιάδη, δεν θα το μάθουν μόνον οι συμπολίτες μας αλλά και οι σύμμαχοι και οι εχθροί μας θα το πληροφορηθούν και όλοι θα θεωρήσουν πως η πόλη μας αξίζει πολύ περισσότερο απ' όσο φαντάζονται, αφού θα διαπιστώσουν ότι σας εξοργίζουν τα τέτοιου είδους ατοπήματα και δεν απαλλάσσετε τους ριψάσπιδες, όσο ψηλά και αν βρίσκονται.

2. Αρχαίο κείμενο
[12] καὶ μὲν δή, ὦ ἄνδρες δικασταί, ἡγοῦμαι δικάζειν ὑμᾶς οὐ μόνον τῶν ἐξαμαρτανόντων ἕνεκα, ἀλλ' ἵνα καὶ τοὺς ἄλλους τῶν ἀκοσμούντων σωφρονεστέρους ποιῆτε. ἐὰν μὲν τοίνυν τοὺς ἀγνῶτας κολάζητε, οὐδεὶς ἔσται τῶν ἄλλων βελτίων· οὐδεὶς γὰρ εἴσεται τὰ ὑφ' ὑμῶν καταψηφισθέντα· ἐὰν δὲ τοὺς ἐπιφανεστάτους τῶν ἐξαμαρτανόντων τιμωρῆσθε, πάντες πεύσονται, ὥστε τούτῳ παραδείγματι χρώμενοι βελτίους ἔσονται οἱ πολῖται. [13] ἐὰν τοίνυν τούτου καταψηφίσησθε, οὐ μόνον οἱ ἐν τῇ πόλει εἴσονται, ἀλλὰ καὶ οἱ σύμμαχοι αἰσθήσονται καὶ οἱ πολέμιοι πεύσονται, καὶ ἡγήσονται πολὺ πλείονος ἀξίαν εἶναι τὴν πόλιν, ἐὰν ὁρῶσιν ἐπὶ τοῖς τοιούτοις τῶν ἁμαρτημάτων μάλισθ' ὑμᾶς ὀργιζομένους καὶ μηδεμιᾶς συγγνώμης τοὺς ἀκοσμοῦντας ἐν τῷ πολέμῳ τυγχάνοντας.

3. Μετάφραση Σ. Τζουμελέας. [1939] χ.χ. Λυσίας. Λόγοι. Μετάφραση, σχόλια. Ι–ΙΙ. Αθήνα: Ζαχαρόπουλος.

Και βέβαια, κύριοι δικασταί, φρονώ ότι σεις δικάζετε όχι μόνον διά να τιμωρήτε τους περιπίπτοντας εις σφάλματα, αλλά διά να κάμνετε κοσμιωτέρους και τους άλλους εγκληματούντας. Εάν λοιπόν τιμωρείτε τους ασήμους, κανείς από τους άλλους δεν θα γίνη καλύτερος από ό,τι είναι· διότι ουδείς θα μάθη την υφ' υμών καταδίκην ανθρώπων ασήμων· εάν δε τιμωρήτε τους επιφανεστάτους από τους περιπίπτοντας εις σφάλματα, όλοι θα πληροφορηθούν την υφ' υμών καταδίκην, ώστε έχοντες ως παράδειγμα την των επιφανών τιμωρίαν, θα είναι εις το μέλλον καλύτεροι, οι πολίται. Εάν λοιπόν καταδικάσετε τούτον, όχι μόνον οι εν τη πόλει κατοικούντες θα λάβουν γνώσιν της καταδίκης, αλλά και οι σύμμαχοι θα το μάθουν, και οι εχθροί θα το πληροφορηθούν, και θα νομίσουν ότι η πόλις μας αξίζει πολύ, εάν βλέπουν ότι σεις οργίζεσθε πολύ εναντίον των διαπραττόντων τοιαύτα σφάλματα και ότι ουδόλως συγχωρείτε τους εν τω πολέμω παραβαίνοντας τους νόμους.

----------------------------------------------------

Η ανάγκη τήρησης των νόμων και επιβολής των ποινών.

Η τιμωρία των επιφανών ενόχων

φρονηματίζει τους πολίτες

και εξυψώνει το γόητρο της Πολιτείας.

Στοιχεία: Πύλη, http://www.greek-language.gr/greekLang/index.html

--
Ανάρτηση Από τον/την Melissa στο Το χαμομηλάκι τη 4/05/2008 05:45:00 μμ

Βίκτωρος Ουγκώ: Το Ελληνόπουλο - L'enfant

Βίκτωρος Ουγκώ: Το Ελληνόπουλο - L'enfant

 

Απόδοση στα ελληνικά: Κωστής Παλαμάς

Τούρκοι διαβήκαν, χαλασμός, θάνατος πέρα ως πέρα.
Η Χίο, τ'όμορφο νησί, μαύρη απομένει ξέρα,
με τα κρασιά, με τα δεντρά
τ'αρχοντονήσι, που βουνά και σπίτια και λαγκάδια
και στο χορό τις λυγερές καμιά φορά τα βράδια
καθρέφτιζε μεσ' τα νερά.

Ερμιά παντού. Μα κοίταξε κι απάνου εκεί στο βράχο,
στου κάστρου τα χαλάσματα κάποιο παιδί μονάχο
κάθεται, σκύβει θλιβερά
το κεφαλάκι, στήριγμα και σκέπη του απομένει
μόνο μιαν άσπρη αγράμπελη σαν αυτό ξεχασμένη
μεσ'την αφάνταστη φθορά.

Φτωχό παιδί, που κάθεσαι ξυπόλυτο στις ράχες
για να μην κλαις λυπητερά, τι ΄θελες τάχα να 'χες
για να τα ιδώ τα θαλασσά
ματάκια σου ν'αστράψουνε, να ξαστερώσουν πάλι
και να σηκώσεις χαρωπά σαν πρώτα το κεφάλι
με τα μαλλάκια τα χρυσά;

Τι θέλεις άτυχο παιδί, τι θέλεις να σου δώσω
για να τα πλέξεις ξέγνοιαστα, για να τα καμαρώσω
ριχτά στους ώμους σου πλατιά
μαλλάκια που του ψαλιδιού δεν τάχει αγγίξει η κόψη
και σκόρπια στη δροσάτη σου τριγύρω γέρνουν όψη
και σαν την κλαίουσα την ιτιά;

Σαν τι μπορούσε να σου διώξει τάχα το μαράζι;
Μήπως το κρίνο απ' το Ιράν που του ματιού σου μοιάζει;
Μην ο καρπός απ'το δεντρί
που μεσ' στη μουσουλμανική παράδεισο φυτρώνει,
κι έν' άλογο χρόνια εκατό κι αν πιλαλάει, δε σώνει
μεσ'απ' τον ίσκιο του να βγει;

Μην το πουλί που κελαηδάει στο δάσος νύχτα μέρα
και με τη γλύκα του περνάει και ντέφι και φλογέρα;
Τι θες κι απ΄όλα τούτα τ' αγαθά;
Πες. Τ' άνθος, τον καρπό; Θες το πουλί;
Διαβάτη,
μου κράζει το Ελληνόπουλο με το γαλάζο μάτι:
Βόλια, μπαρούτι θέλω. Να.

--
Ανάρτηση Από τον/την hamomilaki ♀ στο Το χαμομηλάκι τη 3/25/2008 07:46:00 μμ

Ο ΓΑΜΟΣ ΤΗΣ ΠΟΝΤΙΚΟΥΛΑΣ – Παραδοσιακό παραμύθι

Ο ΓΑΜΟΣ ΤΗΣ ΠΟΝΤΙΚΟΥΛΑΣ – Παραδοσιακό παραμύθι

 

 

 

Η δύναμη είναι μέσα μας.

Η Ευτυχία είναι δίλα μας

 

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια οικογένεια ποντικών. Ο μπαμπάς ο πόντικας, η μαμά η ποντικίνα και η μοναχοκόρη τους η ποντικούλα. Τέτοια όμορφη ποντικούλα δεν υπήρχε πουθενά! Ο πόντικας και η ποντικίνα μεγάλωσαν την κόρη τους όσο καλύτερα μπορούσαν και όταν μεγάλωσε για τα καλά, αποφάσισαν να την παντρέψουν.
Με ποιόν όμως; Ήθελαν τον καλύτερο!
— Ποιος είναι ο καλύτερος; Σκέφτηκαν, σκέφτηκαν και τελικά τον βρήκαν! Ο ήλιος, είπαν και οι δυο μαζί, και έτριψαν τα μουστάκια τους ευχαριστημένοι.
Ετοιμάστηκαν την άλλη μέρα και ξεκίνησαν να βρουν τον ήλιο. Περπάτησαν, περπάτησαν και κάποτε έφτασαν στο παλάτι του ήλιου. Εκείνος τους καλοδέχτηκε και τους ρώτησε για το σκοπό της επίσκεψής τους.
— Να, του είπαν, έχουμε μια πολύ καλή και όμορφη κόρη, την ποντικούλα μας. Είναι καιρός να την παντρέψουμε και σκεφτήκαμε εσένα για γαμπρό, γιατί είσαι ο καλύτερος.
Ο ήλιος χαμογέλασε και είπε:
— Ευχαριστώ για την τιμή που μου κάνετε, αλλά δεν είμαι εγώ ο καλύτερος.
— Μα πώς; ρώτησαν γεμάτοι απορία ο πόντικας και η ποντικίνα. Αφού είσαι πιο ψηλά απ΄ όλους, βλέπεις όλον τον κόσμο, δίνεις ζωή σε όλα τα ζώα και τα φυτά της γης, όλοι σε αγαπούν και σε θαυμάζουν. Κανένας δεν μπορεί να σε νικήσει.
— Και όμως κάνετε λάθος. Με νικάει το σύννεφο. Όταν μπαίνει μπροστά μου, τίποτα δεν μπορώ να κάνω.
Δίκιο έχει, σκέφτηκαν οι ποντικοί. Χαιρέτησαν και έφυγαν.
Την άλλη μέρα πήγαν και βρήκαν το σύννεφο, που ήταν γκρίζο και τεράστιο.
Το σύννεφο τους καλωσόρισε και οι ποντικοί του είπαν το σκοπό της επίσκεψής τους.
— Ο ήλιος μας είπε πως εσύ είσαι δυνατότερος από εκείνον και γι αυτό ήρθαμε σε σένα, αφού θέλουμε να παντρέψουμε την κόρη μας την ποντικούλα με τον καλύτερο και τον δυνατότερο.
Το σύννεφο κουνήθηκε, άλλαξε σχήμα, έγινε πιο γκρίζο και είπε:
— Μεγάλη η τιμή που μου κάνετε να παντρευτώ τη μοναχοκόρη σας, μα αφού θέλετε τον καλύτερο και τον δυνατότερο να ξέρετε ότι δεν είμαι εγώ αυτός.
— Και ποιος είναι; ρώτησαν με απορία οι ποντικοί.
— Είναι ο αέρας, απάντησε το σύννεφο. Όταν φυσάει με πηγαίνει όπου θέλει. Όσο κι αν αντισταθώ δεν καταφέρνω να τον νικήσω.
— Δίκιο έχεις, είπαν οι ποντικοί και έφυγαν.
Σε λίγες μέρες ετοιμάστηκαν και ξεκίνησαν για ένα μακρινό ταξίδι, πέρα μακριά, στη χώρα του αέρα.
Κάποτε έφτασαν. Βρήκαν τον αέρα και του είπαν πως ήρθαν να του ζητήσουν να παντρευτεί την κόρη τους την ποντικούλα, αφού εκείνος είναι ο δυνατότερος απ΄ όλους.
— Ευχαριστώ για την τιμή που μου κάνετε και ευχαρίστως θα παντρευόμουν την κόρη σας, αλλά, δυστυχώς, δεν είμαι ο δυνατότερος από όλους.
— Δεν είσαι; και ποιος είναι;
— Ελάτε μαζί μου, είπε ο αέρας και τους οδήγησε σε ένα ψηλό σημείο. Εκεί σταμάτησε, έδειξε μπροστά με το δάχτυλό του και είπε:
— Δυνατότερος από μένα είναι αυτός εκεί ο ψηλός πύργος. Χρόνια και χρόνια προσπαθώ να τον γκρεμίσω και δεν τα ΄χω καταφέρει ακόμα. Φυσάω με όλη μου τη δύναμη και δεν κουνιέται ούτε ρούπι από τη θέση του. Αυτός είναι, λοιπόν, καλύτερος και δυνατότερος από μένα και αξίζει να παντρευτεί τη μοναχοκόρη σας.
Οι ποντικοί χαιρέτησαν τον αέρα, τον ευχαρίστησαν και έφυγαν.
Περπάτησαν, περπάτησαν και έφτασαν στον ψηλό πύργο.
Στάθηκαν και τον κοίταζαν.
— Πω, πω! Τι μεγάλος και ψηλός είναι! Σαν να ΄χε δίκιο ο αέρας. Βρήκαν, επιτέλους, το δυνατότερο και τον καλύτερο γαμπρό για την κόρη τους.
Χαιρέτησαν τον πύργο και του είπαν γιατί τον επισκέφτηκαν.
Ο πύργος γελώντας απάντησε:
— Νομίζετε, αγαπητοί μου ποντικοί, ότι εγώ είμαι ο δυνατότερος απ΄ όλους; Πόσο λάθος κάνετε! Μάθετε, λοιπόν, πως δυνατότεροι απ΄ όλους είστε εσείς, οι ποντικοί. Ναι, καλά ακούσατε. Εσείς οι ποντικοί, ξανάπε ο πύργος και ο πόντικας και η ποντικίνα έμειναν να τον κοιτάζουν με το στόμα ανοιχτό από την έκπληξη.
— Μα πώς;; ρώτησαν.
— Να, είπε ο πύργος. Εγώ μπορεί να είμαι μεγάλος και ψηλός, αλλά εσείς οι ποντικοί χρόνια τώρα σκάβετε και τρώτε τα θεμέλιά μου. Έχετε ανοίξει τόσο πολλές τρύπες που με δυσκολία κρατιέμαι όρθιος. Λίγο ακόμα να σκάψετε και θα γίνω ένας μεγάλος σωρός από πέτρες και χώματα.
Αυτά είπε ο πύργος και οι ποντικοί κοιτάχτηκαν παραξενεμένοι και άφωνοι.
Σε λίγο ευχαρίστησαν τον πύργο και γύρισαν στη φωλιά τους.
Εκεί βρήκαν την ποντικούλα να τους περιμένει. Αγκαλιάστηκαν και αποφάσισαν ότι η αγαπημένη τους μοναχοκόρη έπρεπε να παντρευτεί έναν καλό και δυνατό ποντικό, αφού οι ποντικοί ήταν οι δυνατότεροι, οι καλύτεροι και οι πιο σπουδαίοι από όλους.
Και πραγματικά σε λίγο καιρό η ποντικούλα παντρεύτηκε έναν όμορφο, νεαρό ποντικό, καφετί και μεγάλο, με στρογγυλά χαριτωμένα αυτάκια και με μια μακριά ουρά.
Ήταν έξυπνος και αγαπούσε πολύ τη γυναίκα του την ποντικούλα.
Όλοι ήταν χαρούμενοι και ευτυχισμένοι. Γλέντησαν και χόρεψαν στο γάμο.
Σε λίγο καιρό είχαν και δυο παιδάκια, δυο μικρούς ποντικούληδες που πιο όμορφοι πουθενά στον κόσμο δεν υπήρχαν…

Και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!

Άρια

--
Ανάρτηση Από τον/την hamomilaki ♀ στο Το χαμομηλάκι τη 3/23/2008 08:48:00 πμ

Το νερό, Πηγή ζωής

Οι κάτοικοι της Αμερικής και της Ευρώπης

ξοδεύουν καθημερινά

700 λίτρα νερό ο καθένας.

Στην Αφρική όμως, αρκούνται

σε 30 λίτρα ο καθένας την ημέρα.

 

 

1,1 δισεκατομμύρια άνθρωποι στη γη δεν έχουν πρόσβαση σε καθαρό, πόσιμο νερό, ενώ κάτοικοι της Αφρικής, κυρίως γυναίκες και κορίτσια, ξοδεύουν σχεδόν 40 εκατομμύρια ώρες κάθε χρόνο για να μεταφέρουν νερό.

Οι ασθένειες που σχετίζονται με το ακάθαρτο νερό, συνεισφέρουν στο θάνατο σχεδόν 4.000.000 παιδιών το χρόνο.

Κάθε 21 χρόνια, η παγκόσμια ζήτηση νερού διπλασιάζεται ενώ οι πόροι νερού παραμένουν οι ίδιοι.

Από το νερό του πλανήτη, το 97% είναι θαλασσινό, το 2% βρίσκεται παγωμένο στους 2 πόλους της γης και μόνο το 1% είναι πόσιμο.

Όχι σπατάλες νερού στο σπίτι
Μια βρύση που στάζει μπορεί να σπαταλήσει

65 ποτήρια νερού την ημέρα.
Ένα καζανάκι που τρέχει μπορεί να σπαταλήσει

450 ποτήρια νερού την ημέρα.

--
Ανάρτηση Από τον/την hamomilaki ♀ στο Το χαμομηλάκι τη 3/22/2008 08:01:00 πμ

Η Πόλις - Κ.Π.Καβάφη

Η Πόλις

Είπες· «Θα πάγω σ' άλλη γή, θα πάγω σ' άλλη θάλασσα,
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ' είν' η καρδιά μου -- σαν νεκρός -- θαμμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμό αυτόν θα μένει.
Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα».

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάςτους ίδιους.
Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ' ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού - μη ελπίζεις -
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ' όλην την γή την χάλασες.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1910)

Όπου κι αν πάμε, στο ταξίδι της ζωής μας,
σε κάθε μας μάταιη απόδραση,
για να ξεφύγουμε από τον εαυτό μας,
για αποσκευές μας κουβαλάμε όσα άχρηστα
δεν έχουμε αποθέσει, δεν έχουμε πετάξει.
Κουβαλάμε τις επιλογές που κάναμε πράξεις.
Αν ερείπια καταντήσαμε τη ζωή μας,
αυτά μας ακολουθούν.
Τα χρόνια που ρημάξαμε
και χαλάσαμε,
αυτά μας συντροφεύουν.
Μια ζωή ρημαγμένη σε μια γωνιά της γης
είναι παντού ρημαγμένη

Κι όμως, αν κλείσαμε μόνοι τους δρόμους,
αν μόνοι εγκλωβιστήκαμε
έχει πλοίο για μας, έχει οδό,
φτάνει να το θελήσουμε.

Ψηλά κοιτάμε, φτερά φοράμε
και ξανοιγόμαστε μέσα από τους δρόμους του αιθέρα
αφήνοντας πίσω τα βάρη που φορτώσαμε στους ώμους μας.
Βάζουμε πορεία για καινούριους τόπους, άλλες θάλασσες,
Για την καλύτερη, την ιδανική δική μας Πόλη


«...και μην έχοντας πιο κάτου άλλο σκαλί
να κατρακυλήσεις πιο βαθιά
στου Κακού τη σκάλα,
— για τ' ανέβασμα ξανά που σε καλεί
θα αιστανθείς να σου φυτρώσουν, ω χαρά!
τα φτερά,τα φτερά τα πρωτινά σου τα μεγάλα!...»
Κωστής Παλαμάς


The City

You said, "I will go to another land, I will go to another sea.

Another city will be found, better than this.

Every effort of mine is condemned by fate;

and my heart is -- like a corpse -- buried.

How long in this wasteland will my mind remain.

Wherever I turn my eyes, wherever I may look

I see the black ruins of my life here,

where I spent so many years, and ruined and wasted.

"New lands you will not find, you will not find other seas.

The city will follow you. You will roam the samestreets.

And you will age in the same neighborhoods;

in these same houses you will grow gray.

Always you will arrive in this city. To another land -do not hope -

there is no ship for you, there is no road.

As you have ruined your life herein this little corner,

you have destroyed it in the whole world.

Constantine P. Cavafy (1910)

--
Ανάρτηση Από τον/την hamomilaki ♀ στο Το χαμομηλάκι τη 3/20/2008 07:05:00 μμ

Σ΄ αγαπώ, μη φοβάσαι μικρό μου

Μη φοβάσαι μικρό μου,
η μανούλα ποτέ
δε θ΄ αφήσει κανέναν
να πειράξει το σπλάχνο της.

Μη φοβάσαι μικρό μου,
το δικό μου το χέρι
ποτέ δε θ΄ απλώσω
με βία επάνω σου άκαρδη,
τη μικρή σου καρδιά
να πληγώσω.

Μη φοβάσαι μικρό μου,
παραμύθια με τέρατα,
με δράκους και μάγισσες
που τρων τα παιδάκια,
ποτέ μα ποτέ
το γλυκό σου τον ύπνο,
τα γαλάζια σου όνειρα,
δε θα ταράξουν.

Μη φοβάσαι μικρό μου,
εδώ είμαι για σένα,
το καλό να σου μάθω.

Μη φοβάσαι μικρό μου,
για σένα,
πανοπλία Αγάπης
υφαίνουν τα χέρια μου
το κακό και το άδικο
ποτέ, μα ποτέ
μη σ΄ αγγίξουν,

Σ΄ Αγαπώ, μη φοβάσαι, μικρό μου.
Ασπίδα η Αγάπη,
πύργος ουράνιος,
απόρθητος,
ήλιος μεσούρανος,
σκορπίζει, διαλύει
του μαύρου του φόβου
τα σύννεφα,
και δύναμη δίνει
σταθερά να μαθαίνεις.

Σ΄ Αγαπώ, μη φοβάσαι μικρό μου.
Κάποια χρόνια, αργότερα,
γελαστό και γενναίο,
μαχητής – νικητής,
της ζωής την ευθεία,
του καλού και του όμορφου,
με χαρά θα διαβαίνεις.


Ο πίνακας:
Le berceau (The Cradle) 1872 Oil on canvas, 56 x 46 cm (22 x 18"); Musee d'Orsay, Paris The models are her sister Edma and Edma's daughter Blanche.

--
Ανάρτηση Από τον/την Μικρή Βασιλεία στο Το χαμομηλάκι τη 3/19/2008 07:47:00 μμ

Οι Μαργαρίτες της ζωής

Η Μαργαρίτα είναι ένα συνηθισμένο παιδί. Πριν τρία χρόνια η ζωή της άλλαξε για πάντα.
Ήταν τότε που διαγνώσθηκε ο Διαβήτης της.
Από τότε τσεκάρει το αίμα της κάθε μέρα και θα κάνει ενέσεις για όλη την υπόλοιπη ζωή της. Τουλάχιστον 6 ενέσεις την ημέρα και τουλάχιστον 10 τρυπήματα την μέρα στο δάχτυλο. Για πάντα.

Ο Διαβήτης της, δεν θα την εγκαταλείψει ποτέ, ποτέ δεν θα απαλλαγεί απ' αυτόν.
Ο Παιδικός Διαβήτης, ο Διαβήτης τύπου 1, είναι ισόβια ασθένεια.

ΔΕΝ υπάρχει, ακόμα, θεραπεία γι' αυτόν. Κάθε ημέρα είναι μια καλά σχεδιασμένη ημέρα. Κάθε μέρα είναι μια μάχη με τον Διαβήτη, μια μάχη με την τροφή, την άσκηση την ινσουλίνη.

24 ώρες την μέρα. 7 μέρες την βδομάδα, 365 ημέρες τον χρόνο. Ο Διαβήτης δεν κοιμάται ποτέ. 3.650 τρυπήματα στο δάχτυλο τον χρόνο.

Αλλά η Μαργαρίτα είναι γενναία.
Αναρωτιέται ΓΙΑΤΙ, αλλά δεν το βάζει κάτω.
Ελπίζει να βρεθεί η θεραπεία του Διαβήτη και πορεύεται.
Αγωνίζεται κάθε μέρα και Νικάει.
Υποφέρει αλλά Χαμογελάει.
Αγωνιά αλλά γελάει.
Είναι παράδειγμα και πηγή έμπνευσης για όλους μας.
Η Μαργαρίτα και η κάθε Μαργαρίτα, είναι σημείο αναφοράς.
Οι Μαργαρίτες αγαπούν τη ζωή, μας αγαπούν όλους.
Δεν έχουμε να κάνουμε παρά το ίδιο, το οφείλουμε στις Μαργαρίτες της ζωής.
Κάθε Μαργαρίτα μας κάνει καλύτερους.

--
Ανάρτηση Από τον/την hamomilaki ♀ στο Το χαμομηλάκι τη 3/17/2008 09:45:00 μμ

Οι Μαργαρίτες της ζωής

Η Μαργαρίτα είναι ένα συνηθισμένο παιδί. Πριν τρία χρόνια η ζωή της άλλαξε για πάντα.
Ήταν τότε που διαγνώσθηκε ο Διαβήτης της.
Από τότε τσεκάρει το αίμα της κάθε μέρα και θα κάνει ενέσεις για όλη την υπόλοιπη ζωή της. Τουλάχιστον 6 ενέσεις την ημέρα και τουλάχιστον 10 τρυπήματα την μέρα στο δάχτυλο. Για πάντα.

Ο Διαβήτης της, δεν θα την εγκαταλείψει ποτέ, ποτέ δεν θα απαλλαγεί απ' αυτόν.
Ο Παιδικός Διαβήτης, ο Διαβήτης τύπου 1, είναι ισόβια ασθένεια.

ΔΕΝ υπάρχει, ακόμα, θεραπεία γι' αυτόν. Κάθε ημέρα είναι μια καλά σχεδιασμένη ημέρα. Κάθε μέρα είναι μια μάχη με τον Διαβήτη, μια μάχη με την τροφή, την άσκηση την ινσουλίνη.

24 ώρες την μέρα. 7 μέρες την βδομάδα, 365 ημέρες τον χρόνο. Ο Διαβήτης δεν κοιμάται ποτέ. 3.650 τρυπήματα στο δάχτυλο τον χρόνο.

Αλλά η Μαργαρίτα είναι γενναία.
Αναρωτιέται ΓΙΑΤΙ, αλλά δεν το βάζει κάτω.
Ελπίζει να βρεθεί η θεραπεία του Διαβήτη και πορεύεται.
Αγωνίζεται κάθε μέρα και Νικάει.
Υποφέρει αλλά Χαμογελάει.
Αγωνιά αλλά γελάει.
Είναι παράδειγμα και πηγή έμπνευσης για όλους μας.
Η Μαργαρίτα και η κάθε Μαργαρίτα, είναι σημείο αναφοράς.
Οι Μαργαρίτες αγαπούν τη ζωή, μας αγαπούν όλους.
Δεν έχουμε να κάνουμε παρά το ίδιο, το οφείλουμε στις Μαργαρίτες της ζωής.
Κάθε Μαργαρίτα μας κάνει καλύτερους.

--
Ανάρτηση Από τον/την hamomilaki ♀ στο Το χαμομηλάκι τη 3/17/2008 09:45:00 μμ

Ο Κόρακας και η Αλεπού - Ένα παραμύθι του παππού Αίσωπου

Μια φορά και έναν καιρό, πάνω σε μια μεγάλη φουντωτή ελιά, στο πιο χοντρό κλαρί της, καθόταν ο Κίτσος, ο κατάμαυρος κόρακας, καμαρωτός και περήφανος.

Μόλις είχε κλέψει από το κρεοπωλείο του διπλανού χωριού ένα λαχταριστό κομμάτι φρέσκο κρέας και σταμάτησε για λίγο στο κλαρί της ελιάς, να πάρει μια ανάσα και να ξεκουραστεί από το γρήγορο πέταγμα.

Φτερά έβαλε, που λένε, για να μην πάρουνε χαμπάρι την κλεψιά του και βγάλει το δίκανο ο χασάπης και του τη μπουμπουνήσει.
Πήρε πολλές ανάσες και ευχαριστιόταν, που σε λιγάκι θα καταβρόχθιζε το νόστιμο μεγάλο μεζέ του.

Εκεί κοντά όμως, μέσα από τα χαμόκλαδα, να την που ξεπροβάλλει η κυρά-Μαριώ, η πονηρή αλεπού.

-Μα τι μοσχομυρίζει έτσι; μουρμουρίζει και ψάχνει με τα ρουθούνια της να βρει από πού έρχεται αυτή η λαχταριστή ευωδιά που έκανε το στομάχι της να γουργουρίζει από τη λιγούρα και να τρέχουνε τα σάλια της.
Σηκώνει τα μάτια της και βλέπει τον Κίτσο, το μαυροκόρακα, να έχει στο γκρίζο ράμφος του καρφωμένο το μεγάλο κομμάτι κρέας.
-Πρέπει να του το πάρω, σκέφτεται η πονηρή αλεπού. Αλλά πώς; εγώ δεν ανεβαίνω στα δέντρα για να του το κλέψω χωρίς να με πάρει χαμπάρι. Και αυτός ο κόρακας έχει και φτερά. Σε λίγο θα πετάξει για τη φωλιά του για να φάει το μεζέ και εγώ θα μείνω μόνο με τη μυρωδιά του. Κάτι πρέπει να βρω, κάποια πονηριά να κάνω για να του το βουτήξω.

 

Και αμέσως της έρχεται μια πολύ καλή ιδέα.
-Καλημέραααααα πανέμορφο πουλίιιι, φωνάζει δυνατά για να την ακούσει ο Κίτσος, που ήτανε και λιγάκι κουφός.
-Καλημέρααααα…μα τι ομορφιάααα είναι αυτή!!! Δεν έχω δει άλλο πουλί με τόσα χρώματα λαμπερά στα φτερά του!!! Τα πόδια σου είναι τόσο γερά, τα μάτια σου όλο εξυπνάδα, το ράμφος σου τόσο δυνατό και κατακίτρινο σαν το χρυσάφι!!!

 

Καμαρώνει ο κατάμαυρος κόρακας, ο χαζούλης ο Κίτσος, και κουνάει τα φτερά του πολύ ευχαριστημένος από τα λόγια της αλεπούς.
-Αααααχ, κόρακά μου, πανέμορφε…ααααχ, συνεχίζει η πονηρή κυρά-Μαριώ, ένα μόνο σου λείπει, ένααααα και θα ήσουν το πιο τέλειο πουλί από όλααααα. Αν είχες φωνή, θα ήσουν ο βασιλιάς όλων των πουλιώωωων.
-Δεν έχω φωνή;; μα τι λέει αυτή η χαζή;; σκέφτεται θυμωμένος ο Κίτσος.
Και αμέσως ανοίγει το ράμφος του και βγάζει δυο φοβερά κρααααααα, κραααααααα για να της αποδείξει ότι και φωνή έχει, και πολύ όμορφη και μελωδική είναι.
Αυτό περιμένει η πονηρή κυρά-Μαριώ.
Με το πρώτο κραααααααα, πέφτει κάτω το κρέας, το αρπάζει αυτή και όπου φύγει φύγει, έγινε καπνός.

 

Σταματάει πάνω στο βουναλάκι, απέναντι, κάνει μια χαψιά το νόστιμο κρέας και γελώντας λέει στον Κίτσο, το κατάμαυρο νηστικό κοράκι.
-Φίλε μου, ποτέ να μην πιστεύεις στα όμορφα λόγια των άλλων, όταν έχεις κάτι που θέλουν να σου το κλέψουν. Αν ήξερες πώς είσαι στ΄ αλήθεια, αν είχες δηλαδή μυαλό, τώρα εσύ θα ήσουν χορτάτος και εγώ νηστικιά. Άλλη φορά να προσέχεις πολύ.

Ο μύθος του Αισώπου
Κόραξ κρέας ἁρπάσας ἐπί τινος δένδρου ἐκάθισεν. Ἀλώπηξ δὲ θεασαμένη αὐτὸν καὶ βουλομένη τοῦ κρέατος περιγενέσθαι στᾶσα ἐπῄνει αὐτὸν ὡς εὐμεγέθη τε καὶ καλόν, λέγουσα καὶ ὡς πρέπει αὐτῷ μάλιστα τῶν ὀρνέων βασιλεύειν, καὶ τοῦτο πάντως ἂν ἐγένετο, εἰ φωνὴν ἔχειν. Ὁ δὲ παραστῆσαι αὐτῇ θέλων ὅτι καὶ φωνὴν ἔχει, ἀποβαλὼν τὸ κρέας μεγάλα ἐκεκράγει. Ἐκείνη δὲ προσδραμοῦσα καὶ τὸ κρέας ἁρπάσασα ἔφη· «Ὦ κόραξ, καὶ φρένας εἰ εἶχες, οὐδὲν ἂν ἐδέησας εἰς τὸ πάντων σε βασιλεῦσαι.»Πρὸς ἄνδρα ἀνόητον ὁ λόγος εὔκαιρος.

 

Κόραξ και Αλώπηξ

Κόραξ εις άκραν υψηλήν,
κλάδου εκάθετο ελαίας,
μέλαναν είχεν την μορφήν
και εις το ράμφος είχεν κρέας.

Εις τα χαμόκλαδα κοντά
αλώπηξ ίσταται δολία,
τους ρώθωνας αυτής κεντά,
του κρέατος η ευωδία.
Τρέχει, προφτάνει, περιττός ο κόπος,
μάτην η σπουδή της
-Τι κρίμα κι είναι φτερωτός,
ο ευτυχής ιδιοκτήτης!!

Κατ΄ άλλον τρόπον μελετά
εις τα νερά της να τον φέρει,
βλέπει επάνω, χαιρετά
και ταύτα ευγενώς προφέρει:

-Χαίρε πανέμορφον πουλί,
που σαν εσέ δεν είναι άλλο.
Τις έχει τόσην ομορφιάν;
Τις πτέρυγας ποικιλοτέρας;
Αν είχες όμως και φωνήν;
Θα ήσουν των πτηνών το τέρας!!

-Φωνήν δεν έχω; να χαθείς, εντός του είπεν.
Κι ευθέως δυο τραχέα κρααα, κρααα εβγάζει
Και μπαααφ, το κρέας καταγής
και χραααπ, η πονηρά τ΄αρπάζει.

Ακόμα τρέχει εις το βουνόν
και αφού έφαγε το κρέας,
γελώσα λέγει εις το πτηνόν
τας λέξεις ταύτας τελευταίας:
-Μάθε, ω φίλτατον πουλί,
μάθε, ω άνθος των κοράκων,
πως των ευπίστων η φυλή,
τρέφει το γένος των κολάκων!!

--
Ανάρτηση Από τον/την Melissa στο Το χαμομηλάκι τη 3/10/2008 01:52:00 μμ

Ο ιδανικός άνθρωπος βρίσκεται μέσα μας.

"Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου."
Κ.Π.Καβάφης

 

Μέσα μας βρίσκονται οι Λαιστρυγόνες και οι Κύκλωπες όταν ξεκινάμε για την Ιθάκη μας, όταν ξεκινάμε για το θαυμάσιο ταξίδι της ζωής. Μέσα από τη δική μας ψυχή ξεπηδούν τα εμπόδια που ανυπέρβλητα φαντάζουν και μας τρομοκρατούν.
Λαιστρυγόνες ανθρωποφάγοι οι ανασφάλειές μας, Κύκλωπες απειλητικοί τα αρνητικά μας συναισθήματα απαξιώνουν τη μέρα μας.
Ναι, τη μέρα μας, αφού το ταξίδι αυτήν αφορά.
Την κάθε μας μέρα που είναι μοναδική και ανεπανάληπτη.
Την κάθε στιγμή της ζωής μας που μας καλεί να την απολαύσουμε,
με τη χαρά ή τη λύπη της,
με τις αντιξοότητες ή τις ευκολίες.
Κάθε στιγμή που είναι δική μας,
μας καλεί να τη ζήσουμε αληθινά
και ουσιαστικά να την απολαύσουμε.
Σαν βγαίνουμε στον πηγαιμό προς τη δική μας Ιθάκη,
τα μόνα εμπόδια που θα συναντήσουμε είναι αυτά που εμείς γεννάμε.
Έχουν τη θλιβερή μορφή του φθόνου,
την ασχήμια της μιζέριας,
το γκρίζο χρώμα της απαισιοδοξίας,
την εφιαλτική φιγούρα της απελπισίας.
Μέσα μας βρίσκονται τα μυθικά τέρατα που μαυρίζουν τη ζωή μας.
Μέσα μας όμως είναι και η δύναμη να τα αντιμετωπίσουμε.

Μια απόφαση χρειάζεται.
Ένα πλατύ χαμόγελο και μια απόφαση.
Θα χαρώ της ζωής μου το ταξίδι,
θα πετάξω από μέσα μου φοβίες,
συμπλέγματα, ανασφάλειες και θα χαρώ.
Στα δύσκολα θα αντιτάσσω τη θέλησή μου,
στα άδικα τον ανθρωπισμό μου,
στα άτιμα την καθαρή μου σκέψη,
στα άσχημα την ομορφιά του ιδανικού ανθρώπου,
που σταθερά όλο και σχηματοποιείται μέσα μου.

Ναι, μέσα μας βρίσκεται ο άνθρωπος αυτός,
μόνο που τον κρατά σε ύπνωση το τραγούδι των σειρήνων,
των δικών μας απατηλών σειρήνων.
Μέσα μας βρίσκεται, μόνο που στη λήθη τον αφήσαμε,
τον ξεχάσαμε,
επιτρέψαμε να τον σκεπάσουν οι θόρυβοι
και οι απόηχοι του ανερμάτιστου περίγυρου,
τον καλύψαμε με γυαλιστερά κουρέλια του συρμού
και κάπου σε μια γωνιά χωμένο τον κοιμίσαμε.

Και είναι αυτός που γνωρίζει το δίκιο,
είναι αυτός που προστατεύει τους αδύνατους,
είναι αυτός που ξέρει να αγαπά,
που προσφέρει χωρίς ανταλλάγματα,
που κάνει κάθε δύσκολο αγώνα πανηγύρι,
που θέλγεται από τα ουσιώδη,
που ερωτεύεται το καλό και το όμορφο,
που σταθερή κρατά την πορεία με πυξίδα αλάνθαστη το μυαλό και την καρδιά του.

Εμείς γι αλλού κινήσαμε και ακριβώς εκεί σκοπεύουμε να πάμε.
Βάλαμε πλώρη για μια Ιθάκη και εκεί κάποτε θα φτάσουμε,
και, πιστέψτε με αξίζει τον κόπο,
αφού εκεί θα φτάσει ένας άλλος εαυτός μας,
ο ιδανικός μας εαυτός,
όπως αποκαλύφθηκε και, κατά το δυνατόν,
τελειώθηκε στη διάρκεια της θαυμάσιας διαδρομής.


--
Ανάρτηση Από τον/την Μικρή Βασιλεία στο Το χαμομηλάκι τη 3/03/2008 10:36:00 μμ