Σάββατο, 31 Μαΐου 2008

Πατέρα, Μητέρα, ακούστε με

Δεν είμαι αλήτης, ούτε χαραμοφάης. Είμαι μόνος. Διψάω για την εκτίμησή σας. Απέτυχα και πάλι στις εξετάσεις. Μη με εγκαταλείψετε τώρα.

 

Πατέρα μου, άκουσέ με.

Την πρώτη φορά μου είπες να φύγω από το σπίτι επειδή σε απογοήτευσα. Δεν είχα που να πάω. Κλείστηκα στο δωμάτιό μου και έμεινα μόνος.

 

Πατέρα, γνωρίζω ότι έχεις πετύχει πολλά και με κόπο, μόνος σου. Ότι εγώ τα έχω όλα. Μου το έχεις πει τόσες φορές. Το άκουγα σαν απειλή, σαν υποτίμηση. Τα έχω όλα, πατέρα. Δεν μπορώ να αποδώσω στις εξετάσεις. Έχω άγχος.

 

Πατέρα, μητέρα, όταν καυγαδίζετε για μένα, έχω ενοχές. Βροντάς την πόρτα και φεύγεις και μένω άγρυπνος από φόβο μήπως δεν ξαναγυρίσεις.

Δεν είμαι ο γιος που προσδοκούσες φαίνεται, αλλά είμαι το παιδί σου.

Ξέρω ότι είστε πολυάσχολοι, αλλά είμαι η πρώτη σας προτεραιότητα.

 

Πατέρα, μητέρα, ντρέπομαι.

Τι θα πείτε τώρα στη θεία, στους συγγενείς όλους και στους περίεργους φίλους που θα ρωτούν πώς τα πήγα;

Δυο πράγματα μπορείτε να πείτε.

Ή ότι δεν έχετε παιδί ή ότι το παιδί σας είναι γερό και θα προσπαθήσει κάτι άλλο να κάνει. Θα προσπαθήσει πολύ.

ΔΙΑΛΕΞΤΕ

 

Πατέρα, δεν μπορώ μόνος μου, αλλά και δεν μπορώ να γυρίσω. Φοβάμαι το βλέμμα σου.

Ξέρεις πού θα με βρεις. Ο εγωισμός και ο φόβος μου δε με αφήνουν να επιστρέψω.

Έλα σύντομα, πατέρα, φοβάμαι, σε έχω ανάγκη.

 

Πατέρα, μητέρα, θα τρομάζατε αν μπορούσατε να διαβάσετε τις σκέψεις της μοναξιάς μου.

 

Σας αγαπάω, πάντοτε σας αγαπούσα.

 

Είναι δύσκολοι οι καιροί, πατέρα, για τα παιδιά.

 

http://hamomilaki.blogspot.com/2008/05/blog-post_28.html


--
Ανάρτηση Από τον/την Vassileia στο Το χαμομηλάκι τη 5/28/2008 08:56:00 μμ

Τα παιδιά των παιδόφιλων

 

 «Δεν ντρέπεσαι,... έχεις και συ μικρά παιδιά».

 

Με απόφαση του Εισαγγελέα Πρωτοδικών Αθηνών, δόθηκαν στη δημοσιότητα τα ονόματα των παιδόφιλων.
Άτομα υπεράνω πάσης υποψίας είναι οι Έλληνες παιδόφιλοι.

Αλλά αυτοί οι παιδόφιλοι έχουν παιδιά.
Τα τέρατα έχουν παιδάκια.

Αθώα και ανυποψίαστα.
Οι οικογένειες τους δεν γνώριζαν τίποτε.

Και τώρα τι θα γίνει με τα παιδιά αυτών των "
ευυπόληπτων" πολιτών;
Πάνε κι αυτά τα παιδιά, καταστράφηκαν.
Σε ποιο σχολείο θα μπορέσουν να πάνε αυτά τα παιδιά;
Με ποιο παιδάκι θα μπορέσουν να ξανακάνουν παρέα;
Σε ποιο μέρος θα μπορέσουν να κρυφτούν;


Η παραδειγματικά αυστηρή τιμωρία του άθλιου "πατέρα" τους, ας μην ακολουθήσει, ας μη στιγματίσει τη ζωή τους.
Ολόκληρη η κοινωνία μας, με όλα της τα μέσα, ας αγκαλιάσει αυτά τα παιδάκια.
Παιδοψυχολόγοι, Δάσκαλοι, έχετε πολλή και ιερή εργασία να επιτελέσετε.
Μανάδες, και όλη η οικογένεια, παρά την αφάνταστη οδύνη σας σκεπάστε με την ΑΓΑΠΗ σας τα παιδιά σας.
Η βρωμιά να μην τα λερώσει.

ΑΣ ΜΗΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΤΙΣ ΑΜΑΡΤΙΕΣ ΤΩΝ ΓΟΝΙΩΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ.

"Ο μπαμπάς" τους ...

 

 

Μάλιστα, κύριε Καθηγητά…

Βγήκες συνεντευξιαζόμενος στη ΝΕΤ, κ. Καθηγητά της Ψυχιατρικής, με την άσπρη μπλούζα που σου προσδίδει κύρος και τον όρκο του Ιπποκράτη καταχωνιασμένο κάπου στο ασυνείδητό σου, για να μας φωτίσεις, και, ούτε λίγο ούτε πολύ, διακήρυξες ότι δεν είναι κατ΄ ανάγκη παιδόφιλοι αυτοί που αρέσκονται να μαζεύουν, να βλέπουν και να διακινούν υλικό παιδικής πορνογραφίας.
Μάλιστα κ. Καθηγητά…
Συλλέκτες είναι, έργων τέχνης!! Άλλοι συλλέγουν έντομα αυτοί συλλέγουν βιασμούς παιδιών!!
Φιλομαθείς είναι και τις εγκυκλοπαιδικές τους γνώσεις επιθυμούν να εμπλουτίσουν!!
Αρέσκονται να παρακολουθούν βιασμούς βρεφών από ζώα, αλλά δεν είναι παιδόφιλοι,
του κατηχητικού είναι!!
Διεγείρονται από τις κραυγές και τον πόνο και παιδιών, αλλά δεν είναι ανώμαλοι, όχι,
Αρσακειάδες είναι!!
Ερευνητές είναι, που μελετούν την αντοχή βρεφών, νηπίων και παιδιών στον απίστευτο πόνο….
Προς επίρρωση των θέσεών σου, κ. Καθηγητά, ανέφερες ότι, όσοι αρέσκονται σε βίαια θεάματα, δεν είναι αναγκαστικά οι ίδιοι βίαιοι στην καθημερινότητά τους.
Μάλιστα, κ. Καθηγητά…
Το βάρβαρο αιματηρό θέαμα της πάλης μεταξύ ενηλίκων, είναι απόλυτα συγκρίσιμο με τους βασανισμούς και τους βιασμούς των παιδιών!!
Κύριε Καθηγητά, ένας από τους συλληφθέντες είναι του συναφιού σου.
Μήπως, μήπως λέω, δεν ξέρω… μήπως προλειαίνεις το έδαφος, το κάνεις αφράτο για να πέσει στα μαλακά ο αγαπητός συνάδερφος;;
Κύριε Καθηγητά, δυστυχώς δεν συγκράτησα το όνομά σου, γιατί έμεινα κάγκελο από αυτά που ξεστόμισες με ύφος παπικό και μάλιστα "από καθέδρας".
Κύριε Καθηγητά, σε βλέπω μάρτυρα υπεράσπισης στη δίκη του ανώμαλου κτήνους και, μέχρι να διεξαχθεί και να περατωθεί η χρονοβόρα διαδικασία της δίκης του (σε πρώτο, δεύτερο βαθμό και δε συμμαζεύεται), κάνε μου τη χάρη να μου στείλεις το ονοματάκι του να πάω να με ψυχαναλύσει και να με μυήσει στις ηδονές που προσφέρουν αυτά που αποθήκευε και διακινούσε για να μην κατασπαταλήσω τη ζωή μου άδικα υπερασπίζοντας ό,τι αγνότερο και καθαρότερο υπάρχει.
Εεε, κύριε Καθηγητά;;
Το ονοματάκι του παρακαλώ, τα στοιχεία του ανώμαλου περιμένω στο
erateini@gmail.com...
Τα σεβάσματά μου "κύριε Καθηγητά"

http://4.bp.blogspot.com/_O8dW9eB4T7Y/SDcsmCZqrWI/AAAAAAAAAMc/zJagzq2CaEE/s320/justice11-supreme-court_26+copy.jpg


Σύσταση Χατζηγάκη στους εισαγγελείς
…ο κ. Χατζηγάκης ανέφερε ότι οι εισαγγελείς Εφετών και Πρωτοδικών θα πρέπει να εφαρμόζουν το νόμο που προβλέπει την δημοσιοποίηση των ονομάτων όσων εμπλέκονται, σε περιπτώσεις όπως εκείνη της παιδικής πορνογραφίας.
Όπως είπε ο υπουργός, η κοινωνία και η κοινή γνώμη έχει ανάγκη να προστατεύουν από ειδεχθή εγκλήματα.

Kύριε Εισαγγελέα
Ελευθέρωσες τον παιδόφιλο γιατρό επειδή μπορούσες
Οφείλεις να δημοσιοποιήσεις και το όνομα του επειδή μπορείς


http://hamomilaki.blogspot.com/2008/05/blog-post_23.html
--
Ανάρτηση Από τον/την Erateini στο Το χαμομηλάκι τη 5/23/2008 11:32:00 μμ

Κ. Κρυστάλλη: Στο σταυραητό

 

Κώστας Κρυστάλλης, ένας μεγάλος ποιητής,

ένα χαμομηλάκι που πέθανε από φυματίωση,

πάμτωχο και κυνηγημένο, στα 26 του χρόνια.

Γεννήθηκε στο Συρράκο της Ηπείρου το 1868, προσβλήθηκε από φυματίωση και πέθανε στην Αρτα τον Απρίλιο του 1894, σε ηλικία είκοσι έξι χρονών.
Μόνος, αβοήθητος, άρρωστος, χωρίς εφόδια, αλλά με τεράστια πίστη και ζήλο, ο νεαρός αυτός εξόριστος, ένα χωριατόπουλο άπραγο, χαμένο στη μεγάλη Αθήνα, πέτυχε να φέρει ένα ρυάκι δροσερό νερό, από τη βουνίσια ομορφιά μέσα στην αδιάφορη Αθήνα.

Πέτυχε να επιβάλει τις ποιμενικές αναμνήσεις του, να μας γνωρίσει το κάλλος της αγροτικής ζωής, να μας ξυπνήσει την πατριωτική φλόγα και να δημιουργήσει μιά δική του παράδοση, που του εξασφάλισε ιδιαίτερη θέση στην ιστορία της ελληνικής λογοτεχνίας.
Αναστημένος στη σκλαβιά, ύμνησε την ελευθερία. Και χάνοντας τίς ομορφιές της ορεινής Ηπείρου, που δεν επρόκειτο να ξαναδεί, (οι Τούρκοι τον είχαν καταδικάσει ερήμην 25 χρόνια εξορία), έκανε τραγούδι τη νοσταλγία του.

Υπάρχει πολύ πάθος και πολλή αλήθεια μέσα στους στίχους του, γι' αυτό και μας δίνουν μιά γνήσια συγκίνηση.

ΣΤΟ ΣΤΑΥΡΑΕΤΟ





Aπό μικρό κι απ' άφαντο πουλάκι σταυραητέ μου,
παίρνεις κορμί με τον καιρό, και δύναμη κι αγέρα,
κι απλώνεις πήχες τα φτερά και σπιθαμές τα νύχια,
και μες στα σύγνεφα πετάς, μες στα βουνά ανεμίζεις!
Φωλιάζεις μες στα κράκουρα, συχνομιλάς με τ' άστρα,
με τη βροντή ερωτεύεσαι κι απιδρομάς και παίζεις
με τ ΄γρια τ' αστροπέλεκα και βασιλιάν σε κράζουν
του κάμπου τα πετούμενα και του βουνού οι πετρίτες.

Έτσι εγεννήθηκε μικρός κι ο πόθος μου στα στήθη,
κι απ' άφαντο κι απ' άπλερο πουλάκι, σταυραητέ μου,
μεγάλωσε, πήρε φτερά, πήρε κορμί και νύχια,
και μου ματώνει την καρδιά, τα σωθικά μου σκίζει,
κ' έγινε τώρα ο πόθος μου αητός, στοιχιό και δράκος,
κ' εφώλιασε βαθιά - βαθιά μες στ' άσαρκο κορμί μου,
και τρώει κρυφά τα σπλάχνα μου, κρυφοβοσκάει τη νιότη.

Μπεζέρισα να περπατώ στου κάμπου τα λιοβόρια.
Θέλω τ΄αψήλου ν' ανεβώ, ν' αράξω θέλω, αητέ μου,
μες στην παλιά μου κατοικιά, στην πρώτη τη φωλιά μου,
θέλω ν' αράξω στα βουνά, θέλω να ζάω με σένα.
Θέλω τ' ανήμερο καπρί, τ' αρκούδι, το πλατόνι,
καθημερνή μου κι ακριβή να τάχω συντροφιά μου.
Κάθε βραδούλα, κάθε αυγή, θέλω το κρύο τ' αγέρι
νάρχεται από τη λαγκαδιά, σα μάνα, σαν αδέρφι,
να μου χαϊδεύει τα μαλλιά και τ' ανοιχτά μου στήθη.

Θέλω η βρυσούλα, η ρεματιά -παλιές γλυκές μου αγάπες-
να μου προσφέρνουν γιατρικό τ' αθάνατα νερά τους.
Θέλω του λόγγου τα πουλιά με τον κελαηδισμό τους
να με κοιμίζουν το βραδί, να με ξυπνούν το τάχι.
Και θέλω νάχω στρώμα μου, νάχω και σκεπασμά μου
το καλοκαίρι τα κλαδιά και το χειμώ τα χιόνια.
Κλωνάρια απ' αγριοπρίναρα, φουρκάλες από ελάτια

θέλω να στρώνω στοιβανιές κι απάνω να πλαγιάζω,
ν' ακούω τον ήχο της βροχής και να γλυκοκοιμιέμαι.

Από ημερόδενδρον, αητέ, θέλω να τρώω βελάνια,
θέλω να τρώω τυρί αλαφιού και γάλα απ' άγριο γίδι.
Θέλω ν' ακούω τρυγύρω μου πεύκα κι οξιές να σκούζουν,
θέλω να περπατώ γκρεμούς, ραϊδιά, ψηλά στεφάνια,
θέλω κρεμάμενα νερά δεξιά - ζερβά να βλέπω.
Θέλω ν' ακούω τα νύχια σου να τα τροχάς στα βράχια,
ν' ακούω την άγρια σου κραυγή, τον ίσκιο σου να βλέπω.

-θέλω.., μα δεν έχω φτερά, δεν έχω κλαπατάρια,
και τυραννιέμαι, και πονώ, και σβιέμαι νύχτα - μέρα.
Παρακαλώ σε, σταυραητέ, για χαμηλώσου ολίγο,

και δόσμου τες φτερούγες σου, και πάρε με μαζί σου,
πάρε με απάνου στα βουνά, τι θα με φάει ο κάμπος!

Τo παιγνίδι της ζωής μου




Καθίστε με το παιδί σας, μαζί, και φτιάξτε ένα παιχνίδι.



Ένα παιγνίδι, μια κούκλα και θα δώσετε την μεγαλύτερη χαρά στο παιδί σας.



Ένα κουβαράκι και λίγο πανί και χαρίστε του τον κόσμο όλο. Ασχοληθείτε με το παιδί σας, περάστε την ώρα σας μαζί του δημιουργικά, ακονίστε του την προσοχή, την σκέψη.



Κάντε το να νοιώσει την αγάπη σας.



Δεν υπάρχει τίποτε άλλο. ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ.



Μόνο η αγάπη σας. Αυτή μετράει. Δώστε την ευκαιρία να την εισπράξει το παιδί σας.



Θα λάμψει το πρόσωπό του από χαρά. Θα είναι ευτυχισμένο. Αυτή η κούκλα θα είναι ισόβιο σημείο αναφοράς. Πάντα θα την θυμάται. Ποτέ δεν θα την αποχωριστεί.



Δεν σημαίνει τίποτα για το παιδάκι σας η αγορά ενός παιγνιδιού.



Λίγα λεπτά θα περάσει μαζί του, μέχρι να εξαντληθεί η περιέργειά του.



Τίποτε δεν λέει αυτό το παιγνίδι, όσο ακριβό και να είναι. Μην εξαγοράζετε την «ησυχία» σας με ένα έτοιμο παιγνίδι.








Μην εξαγοράζετε την αγάπη του παιδιού σας με ένα παιγνίδι της μόδας. Δεν εξαγοράζεται η αγάπη του παιδιού. Κι από την άλλη, δεν είναι παιγνίδια αυτά. Δεν είναι. Δεν προσφέρουν τίποτε.

Κάντε μια δοκιμή. Ζήστε τις μοναδικές στιγμές να δείτε τα ματάκια του παιδιού σας να λάμπουν από ευτυχία, από χαρά, από αγάπη. Δεν υπάρχουν άλλες στιγμές. Δεν αξίζει τίποτε άλλο όσο η χαρά του παιδιού σας.

Δυο κουρελάκια και αγάπη είναι αρκετά.